Co to był za tydzień…?

Łomatko, co to był za tydzień…? Jeszcze teraz w głowie mi się kręci. Ze zmęczenia. A to jeszcze nie koniec maratonu i zastanawiam się, czy w ogóle dotrwam do jakiegoś wolnego weekendu? Bo praca po 10 – 11 godzin dziennie przez sześć dni w tygodniu (wolne było w święto, bo market zamknęli) jest jeszcze ponad moje nadwątlone siły…

Wieści z działki – tylko z drugiej ręki. Słabo rośnie. Część warzyw nie wykiełkowała w ogóle, folię na tunel z ledwością udało się zamówić po normalnej cenie, na drzewach owoców ledwo na spróbowanie… przemroziło się wszystko w tym roku okropnie. Truskawki jednak dopisały, mamy już z pierwszych zbiorów prawie 7 kg. Już są zrobione kompoty, konfitury „dochodzą”, sok, ciasto i jeszcze litr napoju mleczno-truskawkowo-bananowego na dokładkę.

W domu…. bajzel… wiecie, jaki problem dostać worki do naszego nowego odkurzacza? Całe miasto zleźliśmy i… nie ma… a bez odkurzacza nie ma jak ogarnąć ptasich i psich resztek. Jak próbuję ogarnąć miotłą, to mam śnieżycę… przy tym i tak nie mam sił, żeby zrobić po pracy coś więcej niż tylko położyć się spać.

Jeśli chodzi o szukanie nowego miejsca we wszechświecie, to znów zaliczyliśmy porażkę… na OLXie znalazłam ogłoszenie o akuratnym domku na małej parceli w wiosce oddalonej od miasta o jedną stację PKP, czyli – rzut beretem. Umówiliśmy się na spotkanie z właścicielami na sobotę. Tak, na wczoraj. Nie pojechaliśmy. Nie było już po co… ktoś nas ubiegł i znów coś, co było na wyciągnięcie ręki poleciało w kosmos… nie wiem, ile takich roznieceń nadziei i kubła wody porażki jeszcze będę w stanie znieść, by jednak zrealizować marzenie o opuszczeniu tego wymierającego miasta, w którym oddycha się czystym, świeżym benzenem. Zwłaszcza nocami.

Powoli przestaję mieć ochotę na walkę z wiatrakami, która i tak niczego nie zmienia… pracy zmienić nie mogę, bo tu tylko monopolowy miałby rację bytu, a nie masażysta z umiejętnościami, czy rękodzielnik z nawet zapierającymi dech w piersiach dziełami. Miejsca zamieszkania zmienić też nie można, bo to takie zajefajne miasto do zamieszkania, że nikt kupować mieszkań tu nie chce. Ewentualnie może z łaski wynajmie… ratunku…?

2 komentarze

Filed under domowo, hobbystycznie, masaż, papużki, pieseł, praca zawodowa, prace ręczne, życie

Konkursy…

Na FB  pojawia się mnóstwo różnych konkursów, które organizują mnie lub bardziej udanie strony znajdujące się w gronie polubionych przeze mnie lub też moich znajomych. Kilka razy udało mi się wygrać parę naprawdę przydatnych i ślicznych rzeczy (np. chustę, której z powodzeniem używam, gdy jest mi zimno – jako okrycie i jako szalik, gdy wychodzę na zewnątrz w chłodne i zimne miesiące. Albo taka wczesnośredniowieczna kieca, której jeszcze nie pokazałam na żadnym turnieju, bo nie miałam okazji odwiedzić wczesnej imprezy).

Ostatnia wygrana, jaka przypadła mi w udziale, to spinka do włosów. Nie jakaś tam pierwsza lepsza. Solidna, skórzana zapona do włosów. Obowiązkowo w kształcie smoka. Wykonana została ręcznie w pracowni 2Towers.

Niestety, moje włosy znów pokazały na co je stać i wymykają się wszelkim próbom ich ujarzmienia i osadzenia na nich rzeczonego smoka. Wczoraj, po półgodzinnych próbach, wreszcie udało mi się wszystko ogarnąć i wyjść ze smokiem do ludzi i go zaprezentować. Oczywiście że przyciągał uwagę. Jakby nie przyciągał, byłabym mocno zawiedziona ślepotą ludzi na takie cudo. Jednie jedna osoba zdobyła się na odwagę i zapytała skąd mam taką spinkę? Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że z pracowni 2Towers i dodatkowo zaprezentowałam na ekranie telefonu komórkowego inne cudności, jakie można tam znaleźć. Też powinniście tam zaglądną, moi drodzy czytacze, bo warto. Nawet tylko dla pozachwycania się nietuzinkowymi ozdobami, jakie tam robią.

A mój smok wygląda tak:

Na pierwszym zdjęciu jest zaraz po wypakowaniu z koperty, a na drugi po całym dniu lansowania. Przed wyjściem nie zdążyłam zrobić sobie fotki, bo nie było czasu. Rano musiałam wskoczyć na zastępstwo w pracy, a zaraz po niej gnać do domu i przyszykować się do wyjścia na zakładową imprezę, w zakładzie pracy G. Postaram się jeszcze kiedyś, przy okazji innej możliwości polansowania się ze smokiem zrobić zdjęcie, gdzie i on, i ja nie będziemy wykończeni po całym dniu intensywnych przeżyć. O samej imprezie też napiszę. Jak G. ogarnie dość zaskakujący filmik ze mną w roli głównej 😉

A ja serdecznie (i ponownie) zapraszam do odwiedzenia pracowni, w której powstał mój smok, czyli 2Towers.

2 komentarze

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, rozrywka, smoki

Wszystko nabiera tempa…

Strasznie dużo się zdarzyło od ostatniego wpisu. Tak dużo, że nawet nie wiem, od czego zacząć…

Może zacznę od tego, że choróbsko odpuściło na tyle, że na pół gwizdka mogę pracować zawodowo, więc już wróciłam do pracy i nadal ochraniam jeden z lokalnych marketów wspólnie z koleżanką i kolegami zatrudnionymi w tym samym, co ja celu. Dzięki temu mam znów odrobinę mniej czasu na sprawy poza zarabianiem pieniędzy, ale… nie jest źle.

Część z Was już wie, że nie zdałam egzaminu zawodowego. Tak, to prawda. Wymarzona praca w gabinecie rehabilitacyjnym musi jeszcze chwilę poczekać, bo egzamin poprawkowy pozwolą mi zdawać dopiero w styczniu przyszłego roku. Niestety, wcześniej nie ma na to najmniejszych szans. Z racji tego, że prawie ugadana praca jest na razie przeszłością, staram się mimo wszystko rozwijać w kierunku masaży. Z tego powodu zainwestowałam niemalże ostatnie pieniądze w kurs Terapeuty SPA, który odbywał się w Warszawie. I to były chyba dobrze zainwestowane pieniądze. W Akademii SPA odkryłam nowe możliwości i techniki, dzięki którym będę nadal mogła przynosić pomoc ludziom, niekoniecznie w gabinecie rehabilitacyjnym. Atmosfera była cudna! Naprawdę. Prowadzący oraz dziewczyny, które przyjechały, by uczyć się tak, jak ja byli (i nadal są) wspaniali. Poznałam nowe techniki w masażu relaksacyjnym i do swoich umiejętności mogę dopisać: masaż bambusem, stemplami ziołowymi (co obiecano nam jeszcze w szkole, ale prowadzący zajęcia jakoś nie pociągnął tego tematu dalej), miodem, a także rozwinęłam nieco wiedzę o masażu kamieniami gorącymi. Doprawdy, na poprzednim kursie nauczyłam się układać kamienie na ciele klienta, a teraz wiem, jak zrobić za pomocą rozgrzanego bazaltu naprawdę relaksacyjny masaż. Dodatkowo jeszcze prowadzący zaprezentował nam zabiegi typowe dla SPA, czyli peeling i okłady. Cały czas raczył nas też wiedzą wypływającą z doświadczenia, wypływającego z jego wieloletniej pracy w zawodzie w różnych miejscach i środowiskach, a także tych związanych z prowadzeniem własnej działalności. Wróciłam do domu z głową pełną pomysłów i wiedzy…

Sama podróż też była zaskakująca… Największym zaskoczeniem było kupno biletów na pociągi ekspresowe. Na tydzień przed podróżą wykupiłam ostatnie bilety na podróż do i ze stolicy. Ostatnie. Za ciężkie pieniądze… W piątkowy poranek udało mi się wsiąść do Pendolino.

 

001

Tym razem nie spie… rniczyło, jak przed zdjęciem, które próbowałam mu zrobić na stacji w Gliwicach. Och, jakby mi takiego psikusa zrobiło, to nie miałabym dziś certyfikatu i nowych umiejętności, a tylko stracone pieniądze. Mnóstwo straconych pieniędzy… Ale – udało się. Bez większego trudu odnalazłam swoje zarezerwowane miejsce i już mogłam się cieszyć urokami podróżowania w tak ekskluzywnym środku transportu.

 

002

Nawet poczęstowano mnie herbatką (Lipton, zielona… w smaku nie za cudna, ale przynajmniej nie było mi po niej tak niedobrze, jakbym zażyczyła sobie czarnej).

 

003

Do wyboru była jeszcze kawa, ale tej wolę nie tykać, jeśli nie jest kawą zbożową. Na tym ekskluzywność, niestety, się skończyła. W rozwieszonych wszędzie telewizorkach puszczono jedynie zapętloną, jedną i tę samą reklamę Strażników Galaktyki 2. Owszem, pierwsza część bardzo mi się spodobała i bardzo chcę obejrzeć drugą, ale oglądanie non stop jednej i tej samej reklamy było nużące. I tak, starałam się nie patrzeć na te minitelewizorki, ale nie dało rady. Były tak ustawione, że musiałabym patrzeć się bez przerwy w okno albo na własne stopy, by ich nie widzieć. A widoki za oknem nie zawsze były warte oglądania.

Skoro zatem obsługa tego luksusowego pociągu nie miała zamiaru dostarczyć pasażerom rozrywki wizualnej, stwierdziłam, że trzeba tę rozrywkę samemu sobie zorganizować. Tak więc na półeczce rozstawiłam sobie tablet, po czym rozpoczęłam poszukiwanie Wi-Fi. Jakież było moje rozczarowanie, gdy sieci nie znalazłam. Nawet w zwykłych szynobusach… ba! W naszych miejskich autobusach jest dostęp do darmowego Internetu! Ale nie w Pierdolino… za dobrze by było. Starczy herbatka/kawka wliczona w cenę biletu (i już wiadomo, czemu tak się cenią 😉 ). Podróż umilana rozrywką ciągniętą z własnego, komórkowego Internetu minęła dość spokojnie. Mimo, że wykupiłam ostatni bilet, miejsce koło mnie przez całą podróż pozostawała puste i nietknięte. Tak samo cztery inne, będące w zasięgu mojego wzroku.

 

004

Ludzie zrezygnowali z możliwości podróżowania tym pięknym, włoskim cudem techniki, czy jak? Albo przeczuwali, że będzie to niezbyt miła podróż ze sporym opóźnieniem. Bo pociąg utknął na stacji Warszawa Zachód z powodu jakiegoś szumiącego jegomościa, do którego zawezwano specjalnych gości, którzy mieli go odszumieć.

 

008

I tak, dzięki szumiącemu oraz patrolowi Policji, który docierał na miejsce zdarzenia przez ponad pół godziny, na dworzec Warszawa Wschodnia dotarłam później, niż planowałam. Na szczęście zaczepiony pan na postoju autobusów miejskich raczył wytłumaczyć istotę podróżowania tego typu komunikacją. Jego wiedza wynikała z racji zajmowanego stanowiska pracy. Pan bowiem okazał się być kierowcą autobusu. Niestety, nie tej linii, której potrzebowałam, by dotrzeć na miejsce szkolenia. Z jego wskazówkami dotyczącymi rodzajów biletów, ich ceny oraz techniki kasowania poradziłam sobie bez trudu w autobusie linii 140. Potem tylko trzeba było pilnować się, by wysiąść na właściwym przystanku, a tu już sprawę ułatwiły szczegółowe instrukcje od koleżanki warszawianki.

 

010

Spóźniona i zziajana dotarłam na miejsce, by od razu rzucić się w wir nowych wiadomości.

Pierwszego dnia poznałam współkursantki oraz prowadzącego, którego nazwisko, po zmianie dwóch liter, przekształca się w nazwisko mego lubego. Imienia nie trzeba zmieniać w ogóle. Taka ciekawostka, która wprawiła mnie w wesoły nastrój. Dziewczyny, które zechciały się uczyć razem ze mną mieszkały raczej w okolicach Warszawy. Zaskoczeniem była jedna z nich, która przyleciała z zupełnie innego kontynentu, gdzie wyemigrowała za mężem. Po prezentacji zaczęliśmy uczyć się masażu gorącymi kamieniami, poznając wszelkie jego tajniki… a było czego się uczyć! Naprawdę to był masaż, a nie układanie kamieni na ciele klienta. Doświadczając tego rodzaju przyjemności na własnej skórze czułam wyraźną różnicę, między tym, co wcześniej mnie uczyli, a co przyswajam sobie obecnie. Niebo a ziemia. Naprawdę.

Drugi dzień zaczęliśmy od powtórki z lekcji pierwszej. Znów kamienie bazaltowe poszły w ruch, po czym gładko przeszliśmy do nauki masażu bambusami.

 

011

Cóż za cudowny masaż! Tak od strony masowanego, jak i masującego. Wspaniale rozciąga mięśnie, rozluźnia je i powoduje uczucie odprężenia. Cieszę się, że poznałam ten rodzaj masażu, bo mogę go stosować zamiennie z masażem klasycznym, a zużywam na niego mniej energii, niż przy masażu klasycznym, co obecnie jest sprawą bardzo ważną, gdyż czego, jak czego, ale energii brakuje mi codziennie. Bez przerwy na deficycie… pod koniec zajęć zapoznałyśmy się jeszcze z ruchami wymaganymi podczas masażu miodem. Tak, żebyśmy już wiedziały, jak go wykonać dnia następnego, bo masaż miodem nie lubi powtórek. Czemu? Bo miód może zbytnio podrażnić delikatniejszą skórę.

Trzeciego dnia znów zaczęliśmy powtórką, co mnie niezmiernie ucieszyło, bowiem masować bambusem i być nim masowana zaczęłam uwielbiać. Po odświeżeniu wiadomości z dnia poprzedniego, rozpoczęliśmy naukę masażu miodem. Starczy jedna łyżeczka, by rozpocząć lepiący i klejący masaż.

 

016

I wiecie co? Siłą pokonała niechęć do lepiących się do mojej skóry rzeczy i wcale tego nie żałuję. Po spróbowaniu tego rodzaju terapii na własnej skórze byłam równie mocno zaskoczona jego działaniem, jak w przypadku kinesiotapingu. Gdybym sama nie spróbowała, nie uwierzyłabym, że dziesięć minut szybkiego, energicznego masażu z lepkim „olejkiem” może tak niesamowicie rozluźnić mięśnie grzbietu! Coś niesamowitego. Naprawdę! Masaż miodem, zaraz po masażu bambusem będzie jednym z moich ulubionych zabiegów. Jako masażysta i jako masowany.

 

014

Po tej części rozpoczęłyśmy przygotowywania stempli do masażu Pantai Luar. Trzeba gałganki dobrze powiązać i porządnie wypchać ziołami, żeby nie rozpadały się w trakcie masażu, a powodowały zamierzone (w zależności od rodzaju mieszanki ziół) efekty u masowanego klienta. Po przygotowaniu przez każdą z nas dwóch stempli, rozpoczęłyśmy naukę sekwencji ruchów, jakich wymaga ten rodzaj masażu. Po jego zakończeniu, każda z nas wręcz ociekała olejkiem. A jaka skóra się gładka zrobiła! No, poezja… z racji braku dostępu do pryszniców musiałyśmy cały olej wetrzeć w ręczniki. Głupio byłoby wracać autobusem z „mokrymi” spodniami lub T-shirtem. Na koniec dnia dowiedziałyśmy się jeszcze, jak stosować peelingi i jakie do czego służą ich rodzaje, a także w jaki sposób zastosować okłady. Wiele też otrzymałyśmy wiedzy i sekretów dotyczących pracy w SPA, współpracy z hotelami, jak pracować na własny rachunek i jakie jeszcze zabiegi SPA są popularne. Jak promować się, swoje umiejętności i gabinet i jakie narzędzia do tego najlepiej wykorzystać.

Kiedy się pożegnaliśmy, wykonaliśmy ostatnie zdjęcia na pamiątkę, ruszyłam w drogę powrotną.

 

017

Odprowadzona przez H., która mnie ugościła iście po królewsku w swoim warszawskim mieszkanku,

 

018

za co jej niezmiernie dziękuję, bo w innym przypadku mogłabym nie dać rady uczestniczyć w wyżej opisanym kursie, trafiłam na dworzec Warszawa Wschodnia.

 

019

Pociąg do Katowic przyjechał i odjechał punktualnie. Tym razem wszystkie miejsca były pozajmowane. Nie było to Pendolino, a znany każdemu typowy, „staroświecki” ekspres z kuszetkami. Ale bez Warsu. Podróż minęła szybko. Musiałam walczyć z sennością, by nie zasnąć i nie przespać stacji w Katowicach, a była to realna groźba. Byłam tak wykończona aktywnie spędzonym weekendem, że gdybym pozwoliła sobie na drzemkę, obudziłabym się w Budapeszcie, który był stacją końcową tego pociągu. Na szczęście nie tylko ja wysiadałam w Katowicach, więc ruch w przedziale trochę mnie otrzeźwił. Na dworcu spędziłam – o dziwo – spokojnie prawie godzinę (pociąg zaliczył opóźnienie) w czynnej całodobowo kafejce „So! Coffee” niedaleko kas biletowych przy gorącej, zielonej herbacie, uzupełnionej o świeże owoce: truskawkę, rabarbar i cytrynę.

 

020

Gdy pociąg nadjechał, wsiadłam do niego razem z tłumem innych podróżnych i znalazłszy swoje zarezerwowane miejsce (w pierwszej klasie… nie było już wolnych miejsc w drugiej), zajęłam się walką z wszechogarniającą sennością. Przez chwilę pomagał mi w tym współpodróżny: starszy, bardzo dystyngowany pan, udający się do Wrocławia, lecz po niedługim czasie sen go zmorzył, a mnie pozostało utrzymywać się w półśnie czujnym, by nie przegapić swojej stacji docelowej. Gdy wreszcie dotarłam na miejsce i wróciłam do domu było już mocno po drugiej nad ranem. Szybki prysznic i ledwo przyłożyłam głowę do poduszki, już zasnęłam… a tego samego dnia musiałam stawić się w pracy…

To był morderczy weekend… rzekłabym, że morderczymi były oba tygodnie okalające owy weekend spędzony na kursie. Na szczęście jakoś odżyłam i pozbierałam resztki energii, by móc stanąć na wysokości zadania.

Podsumowując: był to wyjazd pełen niesamowitych wrażeń. Chciałabym móc powtórzyć podobny w niedalekiej przyszłości. I wiecie co? Aż mnie świerzbi, by na kimś już wypróbować swoją wiedzę i niedoskonałe jeszcze ruchy… Wariatka ze mnie 😉

Dodaj komentarz

Filed under hobbystycznie, masaż, nauka, podróże, praca zawodowa

Dzieje się…

Dzieje się, oj, dzieje… niestety, nie za dobrze się dzieje. Dorwało mnie choróbsko, które na razie jest diagnozowane, ale jeszcze nie leczone. Co się przyplątało? Kto oglądał serial „Dr House”, ten może się domyślić, bo tę chorobę diagnozował u swoich pacjentów najczęściej.

Mam za sobą odwiedziny w dwóch szpitalach (wszystko na pulmunologii) i stertę badań za sobą. Poza standardowymi badaniami krwi i moczu oraz RTG klatki piersiowej uraczono mnie tomografią komputerową, bronchoskopią, gazometrią i EBUSem.

Tomografia komputerowa była przyjemna. Leżało się na leżance, dziwnie bzycząca tuba jeździła w tę i nazad… można się było poczuć, jak w statku kosmicznym. Jak na Nostromo. Czemu? Bo gdy wtłaczali w żyły kontrast, poczułam się, jakby mnie taki Ósmy Pasażer wziął i ukąsił. W żyłach zaczęła mi płynąć lawa – dosłownie tak się czułam. I weź tu człowieku się opanuj i nie ruszaj… i nie wyrwij TEJ ZASRANEJ IGŁY Z RĘKI! kiedy płynne żelazo pali ci żyły. Kobieta obsługująca maszynę na moją uwagę, że ręka mi chyba zaraz odpadnie, bo tak mnie bolało, gdy wlewał się kontrast, beztrosko stwierdziła: „Ojej, zapomniałam powiedzieć, że tak się dzieje, bo my wlewamy ten kontrast pod wysokim ciśnieniem. Ale to przejdzie.” Jasne, że przeszło… po dwóch dobach. Dziękuję.

Bronchoskopia mnie przeraża do dziś. Owszem, są tacy, dla których żadna „-skopia” nie jest problemem, ale ja do takich nie należę. Na czym polega to badanie? Jak każda „-skopia”. Kluczowym słowem jest tu „rurka”. Najpierw, obowiązkowo, podaje się znieczulenie. Miejscowe. Pryskają w gardło takim miętowym w smaku sprajem. Coraz głębiej i głębiej. Oczywiście odruch wymiotny gra tu nie małą rolę. Dlatego nie pozwalają nic jeść i pić przed badaniem, bo by się bałaganu narobiło. Pierwszy problem robi się, gdy endoskop ma przejść przez pierwszą bazę – tchawicę. Wiecie, że skubana się automatycznie zaciska, jakby od tego zależała wygrana w Lotto? I potem trzeba tą cholerę zmusić, żeby dała sobie siana, wzięła się odcisnęła i dała wreszcie zaczerpnąć tchu, bo inaczej obie zejdziemy z tego świata. Przeglądanie wnętrza moich płuc odbywałoby się bardziej spokojnie, gdyby nie wpuszczany w nie płyn, mający na celu znieczulenie kolejnych części mojego wnętrza. Tak, kolejny odruch. Płuca dostały „wody”, więc mózg podjął decyzję: „O cholera! Topimy się!” No i weź tu debilowi wytłumacz, że to żadne topienie, tylko badanie i znieczulenie? No wziął zasiał panikę i kropka. Na szczęście udało się go ugłaskać i przetłumaczyć, że nie jestem pod wodą, nie topię się i mogę swobodnie (naprawdę, serio-serio) oddychać. Pobieranie próbek do badania już nie bolało. Było to dość dziwne uczucie, jakby mały robaczek kąsał skórę. Tyle że od środka… takie chwycenie, lekkie pociągnięcie i ukąszenie – wszystko bezbolesne. No i płukanie na koniec, by szybciej zlazło znieczulenie… I powtórka z rozrywki: „Łomatko! Topimy się! Topimy! Trza to wszystko wyrzucić natychmiast z płuc, bo się utopimy!”. Mam popaprany mózg. I za mocno rozwinięty instynkt samozachowawczy. Wyciąganie endoskopu poszło szybko, wręcz błyskawicznie. Oczyszczanie płuc trwało parę dni. Myślałam, że te płuca po prostu wypluję, wyczyszczę, wytrę do sucha, nawilżę kremem i schowam z powrotem. Aha, i pozaklejam plastrami ranki, żeby już przestały krwawić, bo się zaczynałam czuć, jak gruźlik…

Gazometria w porównaniu z powyższym, to jak wycieczka na Majorkę… grzejesz sobie łapki pod ciepłą wodą, potem pielęgniarka nakłuwa jeden palec (jak przy badaniu w cukrzycy) i zbiera wypływającą krew do rurki, podobnej do słomek do napojów, które były dodawane do oranżady w woreczkach… tylko bardzo cieniutkiej i przezroczystej. I już. Można iść chorować dalej.

EBUS. To taka inna bronchoskopia. Tylko pozwalająca przebić się do węzłów chłonnych, by pobrać z nich próbki. Tak, przebić się przez płuca do węzłów chłonnych znajdujących się za nimi. Pamiętając poprzednią bronchoskopię, myślałam, że wyjdę z siebie i stanę obok. Okazało się jednak, że środki znieczulające mają tak świetne, że nawet tchawica nie zauważyła, że coś przez nią przechodzi. Poprzednią bronchoskopię wykonywano mi na siedząco. EBUSa robi się w pozycji leżącej. Nie dziwię się, że jest taki wymóg. Po „głupim jasiu” miałam takiego „tripa”, że bym spłynęła z krzesła. Chyba że zostałabym do niego przywiązana. Mogłam spokojnie patrzeć na „pływające” i „pełzające” lampy nade mną i na obraz na ekranie, pokazujący wnętrze moich płuc. Fajne są. Myślałam, że będą bardziej czerwone… a może to już był węzeł chłonny…? Cholera wie… Po badaniu było mi słabo i trudno się oddychało przez pewien czas, ale nie nastąpił wściekły kaszel, którego się spodziewałam, wzorem poprzednich doświadczeń. Jak się okazało, nie taki EBUS straszny, jak bronchoskopia.

Teraz jestem w domu. Nie czuję się zbyt różowo, bo potrafię dostać zadyszki przy ubieraniu spodni i T-shirta, no i raz na jakiś czas mam małą „wirówkę”. Ale da się to jakoś obejść. Na chwilę. Zła jestem na siebie, bo teraz znów stałam się nieproduktywna i bezużyteczna. Najlepiej wychodzi mi oglądanie seriali i plecenie sznurka, bo mogę siedzieć i za bardzo się nie ruszać. Wtedy też stawy mniej bolą. No i nie mogę ziewać. Bo płuca bolą, jak nabiorę w nie więcej powietrza, niż przy normalnym oddychaniu… ale to też idzie przeżyć.

Remont pokoju idzie nam jak po grudzie. Głównie dlatego, że trochę brakuje nam gotówki na części składowe. Bo robimy szafę. Na caaaaałą ścianę. Żeby się w niej pomieścić z większością szpargałów. I się mieścimy. Powoli. Wraz z powoli powstającymi półkami. Już nie trzeba będzie udeptywać mężowskich ubrań, żeby się mieściły w szafie. Każdy kolor sweterka ma swoją własną półeczkę. I każdy kolor T-shirta. Sięgasz i wyciągasz jedną rzecz. Ot tak… nie martwiąc się, że jeśli dobrze nie przytrzymasz reszty ubrań, to masz najbliższe pół godziny wybrane z życiorysu, bo trzeba wszytko powtórnie wepchnąć do szafy, używając umiejętności zdobytych podczas gry w „Tetrisa”…

Pralka stwierdziła, że się popsuje. No bo co? Od 16 lat pracuje w ciężkich, szkodliwych warunkach, to czemu ma się nie zepsuć? Na szczęście tylko grzałka przestała działać. Ciężko orzec, czy ona sama jest winna tej sytuacji, czy może pokrętło termostatu? A może sam programator przestał włączać grzanie wody? Nie wiadomo. Na razie radzę sobie „po staremu”: grzeję wodę w czajniku elektrycznym, który ma możliwość wyboru temperatury, przelewam zagrzaną wodę do miski, a kiedy uzbiera cała micha wody, wlewam do pralki. I włączam pranie. Detergenty wlewam do wody, którą leję do pralki. Dobrze, że mamy taką ładowaną od góry…

To chyba tyle z relacji tego, co się wydarzyło od ostatniego wpisu… idę chorować dalej i plątać sznurek…

2 komentarze

Filed under domowo, życie

Dzień za dniem

W oczekiwaniu na różne rzeczy (zwłaszcza na oficjalne wyniki egzaminu zawodowego) płyną mi dni dość wolno. Głównie przy kołowrotku i z serialami na ekranie komputera.

Gdyby nie przecinające codzienną jednakość zajęcia, nie zauważałabym poszczególnych dni. Jednakże i to się skończyło. Dziś odbył się ostatni egzamin w szkole. Pomachaliśmy sobie na wzajem i rozeszliśmy się do domów… jeszcze się spotkamy na pewno na rozdaniu świadectw. A potem? Potem każda z nas znajdzie swoją ścieżkę. Trochę tak smutno, że się już kończy nasza wspólna ścieżka… choć jeszcze nie tak dawno tęskniłam z tym dniem… a teraz chciałabym, żeby jednak nie nadchodził.

Od jutra trochę trudniej będzie się ze mną skontaktować. W związku z zżerającą mnie chorobą muszę poddać się badaniom w szpitalu. Pewnie, jak zostawią mnie w spokoju, a sił będę miała na tyle, by sobie „posiedzieć w necie”, to i się zaloguję na Facebooku i Messengerze…

Próbuję też przeforsować pomysł budowy grodu średniowiecznego, skansenu archeologicznego w moim mieście, a projekt ma być sfinansowany z budżetu obywatelskiego. Jeśli to się uda, będziemy mieli gdzie ćwiczyć, urządzać turnieje i różnego typu imprezy, a także rozwijać nasze zainteresowania i umiejętności rzemieślnicze. Jeśli tylko się uda…

schemat01

Teraz pozostaje mi tylko uporządkować notatki, podręczniki, powtórzyć jeszcze to i owo i poczekać aż wszystko się we mnie zagoi, wyleczy i odnowi… i zacząć wszystko od nowa…

Dodaj komentarz

Filed under domowo, nauka, życie

Jakoś tak dziwnie…

Mój pobyt w szkole zbliża się ku końcowi. Jeszcze może ze dwa, trzy zjazdy i weekendy będę miała zajęte zapewne przez pracę, a nie naukę. Jeszcze jeden szkolny egzamin, jeszcze jeden wpis do indexu i koniec… dwa lata minęły niezmiernie szybko. Czuję niedosyt. Jeszcze co najmniej jeden semestr lub rok by się przydał, żebym mogła nauczyć się wszystkiego w stopniu mnie satysfakcjonującym.

Egzaminy zawodowe już za mną. Wiem, że część pisemną zdałam. Na 75% tylko… cały czas mam wyrzuty sumienia, że mogłam postarać się mocniej i nauczyć tak, by napisać na 95%, bo na 100%, to raczej niemożliwe. Co do egzaminu praktycznego – nie wiem nic. Mam nadzieję, że zdałam, że jednak pogłoski o kluczu, w który się nie wpasowałam są jedynie pogłoskami i jednak pod koniec marca będę mogła pochwalić się dyplomem uprawniającym do wykonywania nowego zawodu. Jeśli nie, czekają mnie poprawki.

Przy okazji dopadła mnie wizualizacja choroby, która mnie zżerała od bardzo długiego czasu. Wreszcie wylazła i zamanifestowała się na tyle, by lekarka (osoba, której jeszcze zależy na dobru pacjentów i ma świetne wyczucie co do chorób) szybko zdiagnozowała na podstawie badań, co jest ze mną nie tak. Manifestacja choroby wyłączyła mnie z większości działań, jakie zajmowały i większą część dni i tygodni, ponieważ rzut poszedł na nogi, które zaczęły boleć, puchnąć i dostawać dziwnych kolorków (wylazł rumień guzowaty). Z tego powodu zaryzykowałam i poszłam na zwolnienie lekarskie. Jeśli mnie za to zwolnią z pracy, to trudno, ale naprawdę już nie mam sił, by wytrzymać w pracy jedyne osiem godzin. Niby mało, ale kiedy ma się te godziny przestać lub przechodzić na obolałych nogach, to już jest bardzo dużo. Niestety, nie jestem tytanem pracy i nie jestem niezniszczalna tak, jakbym sobie tego życzyła… tak, usprawiedliwiam się, bo mam wyrzuty sumienia, że siedzę w domu, zamiast pracować, wspomagać resztę zespołu…

Mając zadziwająco wiele czasu wolnego, nie mam pomysłu, jak go wykorzystać. A dokładnie – co zrobić najpierw, bo zaległości przez ostatni czas narosły ogromne… na razie tracę czas na przyjemności. Chyba nagradzam się podświadomie za wszystko, co do tej pory zrobiłam, chociaż w sumie nie ma za co się nagradzać… Mając tak wiele czasu do własnego wykorzystania, ale mając tak mało sił (nadal mimo spania do oporu, oszczędzania się ile się da, odpoczywania i klasycznego pierdzenia w stołek) na niewiele mogę sobie jeszcze pozwolić. W końcu został mi jeszcze miesiąc niecały karencji po operacji oka, gdzie mam zakaz dźwigania, schylania się, narażania się na wysiłek etc., bo to wszystko mogłoby zepsuć całą pracę chirurga okulisty, który oko mi naprawiał. Do tego obolałe nogi wcale nie pomagają w niczym. Siedzenie, czy leżenie z wyciągniętymi, prostymi w kolanach nogami na podwyższeniu w obu pozycjach nie pozwalają na zbyt kreatywne spędzenie czasu. Dlatego nadrabiam braki serialowo-filmowe i plączę sznurki na potęgę. Za niedługo zabraknie mi wełny, a na razie nie mam możliwości zamówić nowych kłębków.

W SOdN-ie, czyli Smoczej Ochronce dla Niechciajek zrobiło się ciut pustawo… Odszedł stary Rokuro-kubi, który był z nami przez 16 lat; młodziutka Kuku wystraszyła się czegoś w nocy i mimo prób resuscytacji, zmarła mi na rękach na zawał; piękny Jaśko o gładkich niczym aksamit piórkach odszedł po prawie 6 latach wspólnie spędzonych; a w styczniu pożegnałam Chmurka, który był z nami ponad 9 lat i Psotka, po około 10 latach razem, z czego ostatnich 6 spędzonych na życiu z tłuszczakiem, który go pokonał. Smutno… Jednak stary zgred Chico się nie poddaje. Choć ma już ponad 22 lata na karku, niesprawne skrzydła i sparaliżowaną jedną z łapek ma się całkiem dobrze i świetnie sobie radzi ze swoją starością i niedołężnością. Kłóci się z falistymi o słonecznik, rozmawia z nowym towarzyszem Tulipem i nawet wchodzi z nim w interakcje, czyszcząc go po czubie i dając się czyścić. Jest to ewenementem, bo przez bardzo długi czas, lat kilkanaście bym rzekła, Chico był strasznie nietykalski. Na każdą próbę interakcji odpowiadał skrzeczeniem i dziobaniem. Cóż, stwierdził może, że na starość przyda mu się jakiś dodatkowy dziób do czyszczenia piór?

Zima u nas wreszcie biała i mroźna. Na działce na razie wszystko śpi pod śniegową pierzynką, a ja już myślę nad przyszłymi uprawami. Mam nadzieję, że w tym roku będę mogła temu skrawkowi ziemi poświęcić więcej czasu niż w roku ubiegłym. Odejdzie mi nauka i przygotowanie do końcowych egzaminów, czemu poświęcałam każdą wolną chwilę, w której miałam siłę coś jeszcze robić oprócz spania. A jeśli uda się szybko wyleczyć chorobę, to i sił będę miała więcej, niż dotychczas. Trzeba będzie zatem zrobić nowy plan zasiewu i nasadzeń na ten rok, zrobić sadzonki, ogarnąć chwasty, poprzycinać drzewa i krzewy, żeby wreszcie działka zaczęła wyglądać, jak działka, a nie jak zaroślak. Mam nadzieję, że mróz powybijał większość szkodników. Tych mniejszych i tych większych, które niszczyły nam uprawy lub je kradły. I będzie więcej słojów w piwnicy, które dadzą przyjemność smakowania własnych wyrobów z wyhodowanych własnoręcznie owoców i warzyw.

A na razie idę odpocząć w oczekiwaniu na diagnostykę i leczenie…

2 komentarze

Filed under domowo, hobbystycznie, kuchennie, nauka, papużki, praca zawodowa, prace ręczne, rolniczo

Pierwszy tydzień nowego roku…

Cóż… Niedawno jeszcze szykowałam się do Świąt, potem do Sylwestra, a tu już mamy dziewiąty dzień nowego roku. Jeszcze chwila i będę umierać z nerwów na egzaminie pisemnym, który ma mi dać uprawnienia do wykonywania zawodu. Boję się go okrutnie… no bo jak nie zdam, to na kolejny rok utknę w pracy, która mi nie pasuje pod wieloma względami i w której zaczynam się męczyć. Nie mam więc opcji innej, niż zdać. Jeśli pytania będą normalne, to choćby i na trói, ale dam radę. Jeżeli jednak będą podchwytliwe lub z działów, których nie było na zajęciach, to polegnę… Zostały jeszcze trzy dni… potem się zobaczy.

Z dobrych wieści: moje oko uczy się współpracować z nową, sztuczną soczewką. Na razie jest to widzenie mocno podwójne, bo przez ponad miesiąc widziałam świat w 2D, a teraz trzeba znów patrzeć w 3D. I wcale nie jest to proste. Dziś już jest o wiele lepiej, bo mogę patrzeć na klawiaturę i widzieć wyraźnie litery, w które uderzają moje palce. Gorzej z czytaniem z ekranu. Zatem jeśli pojawią się jakieś literówki, czy błędy, przepraszam z góry. Po prostu ich nie dostrzegę… Idąc czuję się, jakbym dużo i ostro popiła. Każde obrócenie głowy, mrugnięcie oczami, czy przesunięcie oczami po okolicy, skutkuje rozdwojeniem obrazu. Po chwili skupienia na jednym obiekcie, widzenie się normuje, ale… wystarczy lekki ruch gałkami ocznymi i już wszystko zaczyna się od nowa… jednak jest już lepiej, niż było w czwartek, kiedy to o raz pierwszy mogłam spojrzeć na świat oboma oczyma.

Na dworze mocno ujemne temperatury. Owszem, jest dobrze, nie narzekam. Wymrozić cholerstwo wszelakie musi. Nie ma innej opcji. Najwięcej na minusie odnotowałam -17*C . Dziś rano. Mój organizm też to odnotował. Ledwo dotarłam do pracy, bo szłam piechotą (biletu autobusowego nie miałam) i pod koniec trasy już zamarzałam. Teraz jest już o wiele cieplej, bo jedynie -9*C. Jest mróz, jest śnieg – czyli zima pełną gębą. W końcu.

A tak zima wygląda w „naszym” lesie:

zima-2017-01zima-2017-02zima-2017-03zima-2017-04

Dodaj komentarz

Filed under nauka, pieseł, praca zawodowa, zaokienne życie