Tag Archives: papużki

Odpoczynek? A co to?

Serio. Serio…

Nie wiem już, co robić, żeby wypocząć. Długie spanie nie pomaga, drzemki w ciągu dnia odpadają, bo jak jest jasno, to nie zasnę. Chyba że jestem chora. Albo mocno idzie na deszcz…

Do pracy nie mogę się wykokosić, bo chce mi się spać. W pracy – zasypiam, czy coś się dzieje, czy nie dzieje. Po pracy najchętniej by już nic nie robiła. Jak trafi się wolny dzień, to ledwo mam siłę, żeby ogarnąć, co najpotrzebniejsze. Wkurza mnie to okrutnie, ale nie wiem, jak zamienić chroniczne przemęczenie na odrobinę więcej energii…? Oprócz ostatnio odkrytej we mnie sarkoidozy (ładnie wchodzącej w regres, jak orzekł pan doktor) nic więcej mi nie dolega. Nawet to, że robię sobie przebieżkę do lub z pracy na piechotę, też nic nie daje. Niby marsz ma pobudzić ciało do działania i umysł do lepszej pracy, a u mnie – nic z tego… ani jedno, ani drugie nie chce działać lepiej po takim spacerku. Pozytywem w tym jest to, że taki spacer zajmuje mi już tylko 20 minut, a nie 40 i nie sapię, jak lokomotywa, po postawieniu paru kroków. Także ten… idzie ku lepszemu. Chociaż tyle…

Strasznie po grudzie idzie nam znalezienie nowego miejsca we wszechświecie… nikt się nie chce zamienić na mieszkania, a żeby sprzedać choć jedno, to musimy mieć zaklepany dom, żeby mieć gdzie się przenieść. Sama jeszcze jakoś na działce bym przewegetowała w Ruderce póki nie przyszłaby słota jesienna i zimowe mrozy. Może się by wynajęło garaż, czy inny magazyn do upchnięcia gratów, żeby się ze wszystkiego na już nie wyprzedawać… ale co z papugami? Nie sprzedam ich i nie oddam nikomu, bo nie po to je przygarniałam, żeby teraz komuś innemu podrzucić. Nie są przyzwyczajone do bycia w zimnie, bo to domowe papużki. Przy tym na działce nie wolno mieszkać…

I tak właśnie w tej czarnej studni rozpaczy naszła mnie myśl, że przecież można „pożebrać” o datki na szczytny cel wykupienia siedliska i zamiany go w malutki skansenik, w którym będzie można i zobaczyć zwierzaki i stare maszyny, urządzenia w użyciu, a nie leżące i zbierające kurz na ekspozycji w muzeum. Moglibyśmy uczyć dzieciaki starych zawodów, pokazywać im, jak długo trzeba pracować, by coś zrobić, co nadaje się do użytku. I takie dzieci, jak nadejdzie apokalipsa zombie poradzą sobie śpiewająco w nowej rzeczywistości, gdzie już wszystkiego nie da się kupić w sklepie. I tak sobie myślę, jakby to wszystko zrobić, żeby nie było żadnego potknięcia większego i nikt do niczego się nie doczepił, że coś robię nie tak…

A tak a propos działki… przez zimę, która grasowała jeszcze w maju mamy ubytki w uprawach… nie będzie pietruchy, marchew też jakoś nie bardzo chce rosnąć. Fasoli i grochu wyrosło kilka krzaczków na parę zagonów… owoce? Tylko na spróbowanie. Trudno. Będziemy się w tym roku cieszyć bobem, kukurydzą i kalarepami, które rosną naprawdę pięknie. No i truskawki… narosło tego dość sporo. Już stoją słoiczki z konfiturami i kompotem. No i mamy nowy tunel. Znaczy nową folię na tunelu i już część pomidorów i papryk sobie pod nim rośnie. Na pewno będą z nich plony. Nie wierzę, że nie, bo już się pojawiają zawiązki owoców. A własne pomidorki, potem domowy przecier, to jest coś, co lubię.

Dodaj komentarz

Filed under domowo, hobbystycznie, kuchennie, papużki, praca zawodowa, prace ręczne, rolniczo, życie

Jak mnie tu dawno nie było!

Nie było, bo nie wiem, w co najpierw ręce włożyć: w gliniastą, mokrą od deszczów ziemię na działce, w garnki i słoiki w kuchni, by zrobić przetwory, w wełnę, by wykonać wszelkie zlecenia, które pokutują od bardzo długiego czasu, czy w pchanie na przód remontu gruntownego dużego pokoju? Nie wiem, naprawdę…

Na działce oczywiście wszystko bujnie rośnie. Jeśli pod pojęciem „wszystko” umieścić „chwasty”. No nie, trochę przesadzam, bo warzyw i owoców naprawdę sporo nam się udało zebrać, mimo że czasu jest bardzo mało na prace w polu. Naprawdę, jak na takie zaniedbanie, jestem pełna podziwu dla roślin, które dają naprawdę spory plon… To wszystko sukcesywnie przekładam do słoików robiąc ogórki kiszone, przeciery pomidorowe, konfitury, kompoty i inne takie… Naprawdę, jest przy tym mnóstwo roboty…

Robimy też remoncik dużego pokoju. Cóż, sufit domaga się wyczyszczenia i wymalowania już od dawna. Teraz nareszcie mamy możliwość odłożenia pieniędzy na ten cel. Wolierka papużek składa się już sama, łatana, naprawiana już naprawdę powinna zostać wymieniona na nową, lepszą, lepiej przemyślaną i przyjaźniejszą dla ptaszorów. Stara tapet jest naprawdę przyjemna we wzorze, ale należałoby już ją zmienić. Po piętnastu latach wiszenia na ścianach już się zużyła i wybrudziła. Co prawda nie odłazi od ściany, ale… no wybaczcie, ale i tak długo wytrzymaliśmy patrząc wciąż na tę samą tapetę… Meble wymieniamy na coś nowego. Stara meblościanka pójdzie do chętnych lub na śmietnik. Zależy jak szybko zgłosi się nowy właściciel. Na razie do odebrania za całkiem darmo jest szafka typu „ołtarzyk”. Można ją pooglądać na portalu OLX. Także zapraszam. Szafy, na których do tej pory stały książki i segregatory, przeniosły się do piwnicy i otrzymały zaszczytną funkcję szaf na przetwory. Spełniają się w tej roli idealnie. W zamian za meblościankę (gdzie nic się nie chciało zmieścić) i szafy, postawimy szafę z przesuwnym systemem drzwi. Będzie pojemniejsza i pomieści więcej szpargałów, bo sięgać będzie aż do sufitu. Dużo szpargałów poszło do śmieci. Wiele jeszcze pójdzie. Trochę się nagromadziło rzeczy, które „przydadzą się później”, to później nadejdzie dla nich za późno, bo zdążą zetleć, zżółknąć i rozsypać się w pył. Wykładzina, na którą nie mogę się już patrzeć, bo żadną miarą odkąd jest z nami Hera nie da się jej wyczyścić. Nie działa paromyjka, nie daje rady środek do czyszczenia dywanów (pianka) ani proszek, który ma (wedle reklamy) działać cuda. Nie ma cudów. Nie będzie wykładziny. I tak była położona tylko po to, by Babcia Sąsiadka nie płakał, że jej tupiemy nad głową tak, że aż tynk jej na głowę się sypie… Okna wymieniać nie będziemy, ale drewniane drzwi „harmonijki” planujemy wstawić w każdym z pomieszczeń (oprócz łazienki). W dużym pokoju wymienimy też roletę. Obecna trochę się zabrudziła, wyblakła i nie wygląda najciekawiej. W końcu ma już piętnaście lat! Czeka nas dużo pracy. Zwłaszcza, że oboje musimy pracować zarobkowo, żeby na ten remont zarobić. Mam nadzieję, że remont nie będzie przez najbliższe pół roku…

Ostatnio się dowiedziałam, że moje lewe oko niestety jest już w stanie wskazującym na skrajne zużycie. Zmętniała w nim soczewka i już wiele nim nie jestem w stanie zobaczyć… Owszem widzę, czy jest jasno, czy ciemno, od biedy rozróżnić kształty, bo głównie pamiętam co jak wygląda i gdzie się znajduje, ale przy spotkaniu z czymś nowym – nie mam szans na rozpoznanie… Pod koniec listopada tego roku będą mi tę zepsutą część wymieniać. Póki co praca rękodzielnicza jest mocno utrudniona… nawet nawleczenie igły z wspomagaczem dla starszych osób nadal jest prawie niewykonalne, gdy ma się do dyspozycji jedno oko… Naprawdę, bardzo ciężko jest trafić nawet w tak duże oczko… Cóż, trzymajcie w listopadzie kciuki, żeby wymiana części poszła bez problemów i komplikacji.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której chciałam napisać… dziś otrzymałam pocztę lotniczą. Było to zupełne zaskoczenie, bo nie korespondowałam od dawna z nikim zza granicy za pomocą tradycyjnych metod. Okazał się być to list od dawnego znajomego, którego poznałam na jednym z turniejów rycerskich (nazwijmy go Pan W.). Ostatni mój list wysłany do niego został bez odpowiedzi. Bardzo dawno wysłany list. Dziś okazało się dlaczego tak się stało… List, na który właśnie patrzę został wysłany 27 grudnia… 2004 roku! Poczta lotnicza! Chyba gołębiem go posłali. A gołębia puścili na piechotę. I sam musiał przepłynąć ocean, bo list turlał się z USA… chyba że puścili go na latawcach… cóż, dostałam spóźnione, ale szczere życzenia szczęśliwego Nowego Roku 2005… fajnie…

To by było na tyle na dziś. Zdjęcia z działki i remontu, i innych spraw wrzucę, gdy tylko uporam się z mirabelkami, ogórkami, pomidorami i innymi płodami naszej ziemi…

2 komentarze

Filed under domowo, hobbystycznie, kuchennie, papużki, praca zawodowa, prace ręczne, rolniczo, życie

Coś mnie dopadło…

Coś mnie dopadło… a mianowicie zmęczenie. Doprawdy, po powrocie z pracy nastawiłam tylko zmywarkę, wrzuciłam ciuchy do pralki, zerknęłam, co tam nowego w Internecie i włączywszy sobie film, zabrałam się za aktywny odpoczynek plotąc przy okazji sznurki. I zasnęłam. Nawet nie wiem kiedy. A miałam chwilkę odsapnąć i zabrać się za dalsze przetwory, a wieczorem się przejechać na działkę, żeby podlać wszystko po upałach. Okazuje się, że nie dam rady…

Na dodatek podczas wyrywania chwastów trafiłam na kolejne gniazdo mrówek, a te mnie pokąsały po nogach tak, że mi popuchły. Męczarnią było dzisiaj stanie w pracy, bo wszystkie ugryzienia tak swędziały, że myślałam, że zaraz sobie stopy odgryzę. A nie mogłam się podrapać, bo w sportowych butach byłam, taki wymóg pracodawcy. I nic nie szkodzi, że są upały. Zobaczymy, jak będzie jutro… mam nadzieję, że opuchlizna zejdzie po zaaplikowaniu sobie wapna (brrrr… fuj! paskudztwo!) i nie będę miała problemów z założeniem butów.

Ptaki, mimo upałów dokazują przez cały dzień. Kuku lata po wolierze, Mońka wszystkie papugi ciągnie za ogon, Jaśko (choć nigdy tego wcześniej nie robił) zaczął ogryzać wolierę, przyspieszając jej upadek. Maurycy na zmianę z Gerwazym ćwierkają, ile siły w dziobach, a Agatka skrzeczy na potęgę, próbując przekrzyczeć cały ten rejwach. Jutro z rana wolierowce dostaną kompiółkę, żeby łatwiej było im przetrwać upały, choć nie widać, żeby je temperatura specjalnie męczyła. Nie oszczędzają się, woliera jest ich pełna.

Mam nadzieję, że dziś wieczorem zacznie padać, bo zapowiadali załamanie pogody. Przydałoby się, bo dziś nie jestem w stanie jechać i pracować na działce… ot, coś mnie dopadło…

Dodaj komentarz

Filed under papużki, praca zawodowa, prace ręczne, rolniczo

Work, work, work

Z pracy do pracy i potem jeszcze do pracy, jeśli czas pozwala i pogoda. Mam na myśli kolejno: pracę zarobkową, przetwory w domu i lekkie porządki (bo pies zrzuca sierść ciągle, a papugi robią „porządek” zawsze i wszędzie), a jak starczy czasu, to lecę na działkę ogarnąć to i owo.

Dziś udało mi się nastawić ogórki do kiszenia. Wreszcie! Na szczęście żadnego nie musiałam wyrzucać z powodu zepsucia. Są wytrzymałe, wielkie i przesłodkie. Słoików wyszło jedynie cztery. Jeszcze dwa mam w zapasie. A słoiki „ledwo” czterolitrowe. Mam nadzieję, że wyjdą choćby dobre.

A taki ładny mutancik nam wyrósł :)

A taki ładny mutancik nam wyrósł 🙂

Pełny zlewozmywak pyszności :D

Pełny zlewozmywak pyszności 😀

Tylko cztery słoiczki dałam radę napełnić...

Tylko cztery słoiczki dałam radę napełnić…

A tak wyglądają wiśnie i inne owoce (porzeczki, truskawki) gotowe na przyjście zimy:

Słoiki z martwą naturą w tle ;)

Słoiki z martwą naturą w tle 😉

Jeszcze zostały mi do zamarynowania rzodkiewki, za chwilę do słoików pójdą kalarepy i fasolka szparagowa. Cukinie dojrzewają w oczach, dynie robią się coraz bardziej krągłe, a i pomidory już zaczynają dojrzewać. Będą kolejne przeciery. Śliwki węgierki i mirabelki się zaczynają wybarwiać, więc i kolejne konfitury i kompoty będą pojawiać się w spiżarni.

Wciąż namawiam na działkową sałatę 😉

I na darmowy masaż 😀

Dodaj komentarz

Filed under kuchennie, papużki, pieseł, praca zawodowa, życie

Nie ma już nic

Zaliczam znów nawrót totalnego zdołowania i tumiwisizmu. Czemu? Bo ponownie moje marzenia o własnej przyszłości mogę odłożyć na półkę. Chciałam się kształcić na masażystę, łącząc z tym swoją zawodową przyszłość, bo jako bibliotekarz, czy nauczyciel informatyk, to daleko nie zajdę. Podjęłam zatem decyzję o przebranżowieniu. Nadarzyła się okazja, na początku wakacji zapisałam się do szkoły. Całe lato czekałam na rozpoczęcie zajęć i… dowiaduję się, że nie ma odpowiedniej ilości chętnych. Na „mój” kierunek zgłosiły się raptem 2 osoby (łącznie ze mną), a do otworzenia kierunku potrzeba 12. Cudnie. Do tego pierwsze zajęcia miały być organizacyjnymi, zamiast tego uraczono nas (bo z takich „niedobitków” zrobili na prędce klasę, żeby ludzie stratni niby nie byli) lekcją języka angielskiego z tak nieposkładanym lektorem, że mi się słabo zrobiło. Przez ponad połowę czasu trzeba było wysłuchiwać, jaki to on biedny jest, bo ma firmę i dwa etaty, a tu mu nie chcą zwrócić za dojazdy. No, chamstwo i wyzysk normalnie. Kiedy wreszcie zaczął prowadzić zajęcia pieprzył tak bardzo, że i mnie, choć z angielskim mi po drodze, ciężko było nadążyć – słowotok, chaos i brak przemyślenia co do toku lekcji… dziękuję, ale temu panu wolałabym serdecznie podziękować i więcej się z nim nie spotykać. Ach! Jeśli ktoś ma skończoną anglistykę, a nie ma pracy, to się w tej szkole może załapać, bo szukają trzech takich do pracy. Jakby ktoś chciał coś więcej, to szczegóły podam w wiadomości prywatnej. Nie chce mi się reklamować tu nikogo i niczego.

Nasz drapieżca skrzydlaty jest głodomorem. Żre za trzech i jeszcze mu mało. Cieszę się, że ma apetyt, bo znaczy to, że nie jest poważnie chory. Mam nadzieję, że skrzydło się zrasta dobrze i na wiosnę będzie mógł się cieszyć wolnością i długimi lotami za komarami.

Reszta zwierzaków zdrowa: ptasiory wrzeszczą całymi dniami ile sił w płucach i workach powietrznych, Motek zarasta wełną, a Hera zrzuca sierść.

Na działce z wolna szykuję ziemię do zimowego snu. Drzewa przygotowują się same: wiśnie pozrzucały już liście i zawiązały pączki. Śliwa jeszcze chce pozorować lato, a orzech rzuca orzechami. Dziś zebraliśmy tylko winogrona. Nie, nie wynikło to z naszego lenistwa, zmęczenia, czy tez innych, zależych od nas samych czynników. Ot, powód prozaiczny: zabrakło wiader i miejsca na wózku / dwókółce, by wszystko, co już jest do zebrania przywieźć do domu. Teraz będę musiała poszukać przepisów na na przykład konfitury z winogron. Na razie mam tylko przepis na ciasto winogronowe. I wiem, jak zrobić rodzynki. A G. wie, jak zrobić wino. Tylko na to starczy ułamek tej ilości owoców, któreśmy dziś zebrali. Czetry solidne wiadra. Z górką. Niestety, nie wzięłam ze sobą aparatu i zdjęć nie było czym zrobić. Niestety, brzoskwinia nie dożyła zimy. Nie dała żadnych owocw, choć miała dużo zawiązków, to pozrzucała większość, a to, co zostało, pogniło wprost na gałęziach. Dziś została wykarczowana. Okazało się, że korzenie też miała słabe, obumarłe. Cóż, dała nam nieco owoców, którymi mogliśmy wzbogacić przez chwilę naszą dietę i jestem jej za to wdzięczna. Mimo choroby, która ją toczyła, dała nam tyle, ile mogła.

To już wszsytko na dziś w tym tygodniu. Dobrej nocy życzę.

2 komentarze

Filed under króliki, kuchennie, papużki, pieseł, prace ręczne, rolniczo, zaokienne życie

Trzy kruki

Wiele w tym tygodniu się ciekawych rzeczy nie działo. Ot, burze przeszły i poszły, na działce wszystko rośnie, włącznie ze szkodnikami i chwastami, a w spiżarce półki zapełniają się kolejnymi konfiturami, Motek zarasta, papużki ćwierkają, Hera dorasta. Ot, zwykłe życie.

W sobotę zostaliśmy zaproszeni na film do kina. Na „Strażników galaktyki”. Gdyby osoby zatrudnione do dubbingu postarały się o parę lekcji dykcji i poprawnej wymowy, a część z nich odbyłoby co najmniej roczny staż z logopedą, można by było się pośmiać z tekstów. A tak… cóż, efekt się wziął i rozpłynął. W pewnym momencie przyłapałam się na tym, że chciałam przesunąć myszkę i zobaczyć pasek stanu, by przekonać się ile jeszcze zostało czasu do końca. Nie jestem fanką tworów Marvella, ale jestem w stanie docenić dobry film, nawet taki, który nie idzie w parze z moimi zainteresowaniami. A ten taki nie był. Właśnie przez ten dubbing… szkoda… Przed seansem jeszcze zaglądnęliśmy do Restauracji „Panda”, gdzie za niewielkie pieniądze można ucztować w chińsko-japońskim stylu. Proponowana tam opcja „bufet” daje możliwość skosztowania każdej, wyłożonej na ladach potrawy: na gorąco i na zimno. I bardzo ciężko się zdecydować, czego sobie na talerz nałożyć, bo wszystko jest nieziemsko pyszne.

A co mają z tym wspólnego tytułowe trzy kruki? Otóż, w lesie pojawiły się zagadkowe, czarne ptaszyska, które podfruwają z pnia na pień (nie z gałęzi na gałąź). W całkowitej ciszy. No, prawie całkowitej, bo słychać tylko skrobanie pazurów po korze. Ptaki są całkowicie czarne, maja proste, długie dzioby i trzymają się z dala od ludzi. Nie widzę ich codziennie, a ich pojawienie się jest zaskakujące i nie związane z jakimkolwiek przykrym zdarzeniem. Nie są więc żadnym omenem, jakby się chciało pomyśleć. Ot, lata takie czarne, skrobie pazurami i ludzi zadziwia.

Wybaczcie krótką i nieco zdawkową notkę… przez cały tydzień i nadal ledwo się ruszam. Spać mi się chce, sił na wszystko brakuje, choć chęci są. Całe dnie z chęcią bym przeleżała i przespała. Chyba czas na przetwory z buraczków…

2 komentarze

Filed under króliki, kuchennie, papużki, paranormal, pieseł, recenzje, rolniczo, życie

Deszcze niespokojne…

Na szczęście nie potargały sadu ani nie zrobiły niczego, co by można było zakwalifikować do problemów. Ot, polało, pogrzmiało i znów wróciło słońce wraz z upałami.

Co przez ten tydzień się działo? Ano mnóstwo rzeczy, chociaż były to raczej powtarzające się czynności, niż wciąż coś nowego i zaskakującego. To mi akurat też nie przeszkadza.

Mały pokój z wolna dostaje wyglądu pokoju. Została jeszcze jedna szafa do przytargania na nasz „dach świata”. Ta najcięższa. I największa. Potem zacznę porządkować warsztat, znajdując miejsca dla wszystkich potrzebnych szpargałów, które jeszcze zalegają w stosach, czekając na przydział kwatery. Już za chwileczkę, już za momencik, będzie wszystko pochowane i łatwiej będzie się sprzątać. 🙂

Motek został wreszcie pozbawiony futra, co mu wyszło na dobre, bo i się ożywił, i większy apetyt ma, i nie sapie, kiedy w pokoju robi się gorąco, co się zdarzało, nawet mimo włożonej butelki z zamrożoną wodą, owiniętej w ręcznik, do której się lubo przytulał, żeby się schłodzić. Odkryłam też, że maszynka do golenia dla zwierząt, na którą już postawiłam krzyżyk, bo nie chciała działać, jednak da się użyć. Trzeba było tylko odpowiednio ją ustawić. Trochę „na chama”, ale bez powodowania uszkodzeń. I teraz będę mogła odłożyć nożyczki i z jej pomocą szybko i sprawnie pozbawić Motka nadmiaru futra. Będzie łatwiej, szybciej i przyjemniej.

Papużki objadają się świeżymi kłosami traw, które na działce rosną szybciej niż wszystkie inne rośliny. Zwłaszcza te pożądane. Nie dość, że ślimaki wyjadają wszystko, do czego są w stanie się dostać, to jeszcze trawy zagłuszają, co tylko mogą… Godziny spędzone na wycinaniu, wyrywaniu, pieleniu, motykowaniu wydają się być bezcelowe. Po pierwszym lepszym deszczu rośnie tego tyle samo, jak przed pracami czyszczącymi… takie syzyfowe prace…

Jednakowoż prace ogrodnicze przynoszą spodziewany skutek. Co prawda nie w takiej ilości plonów, jakbym chciała, ale zawsze będzie coś do przekąszenia. Ogóry wyrosły nam nad podziw urodziwe: są wielkie niczym małe cukinie. Cukinie za to powoli osiągają odpowiednie rozmiary, więc za niedługo będzie można znów zakosztować bigosu, z którym przepadamy oboje. Jestem już po pierwszych zbiorach śliwek, którymi obdarzyła nas śliwka węgierka. W poprzednim roku miała raptem trzy owoce, które i tak dostały się osom, ptakom i ślimakom wespół. Teraz, po pierwszym zbiorze mam już pół wiadra owoców. Będą wreszcie konfitury śliwkowe. Może część uda mi się wysuszyć, jak winogrona w tamtym roku? Będą jak znalazł do świątecznego bigosu. A jeśli już jesteśmy przy śliwkach… G. naznosił mnóstwo mirabelek. Po wypestkowaniu wyszło tego prawie 9kg. Zajęło to dwa gary i poszło do gotowania. Już się zrobiły konfitury, teraz je powoli przekładam do słoików, bo wyparzać muszę je na raty. Cóż, urok małego zlewu. Będzie dużo jedzenia na zimę. Zapas na śniadania już jest spory, bo stoją słoje z konfiturami wiśniowymi w liczbie 8, a słoików mirabelkowych wyszło kilkanaście. Marchewki robią się coraz dorodniejsze, jarmuż pięknie rośnie, pomidory obsypują owocami, papryczki powoli też. Buraczki rosną, jak na drożdżach, będzie ćwikła, jak znalazł. Mirabelka działkowa z wolna zaczyna dojrzewać owocowo. Taka niespodzianka nam się trafiła. A już mieliśmy przycinać krzew do równego z żywopłotem. Dobrze, że nam się to nie udało, bo chyba nie wiedzielibyśmy do tej pory, że rośnie nam mirabelka przy płocie. W żywopłocie.

Z niespodziewanych i niecodziennych sytuacji… cóż, zdarzyło mi się widzieć przemoc domową, tylko na odwrót: ojciec prawdopodobnie dostał od dziecka. Natknęłam się na człowieka leżącego na chodniku i krwawiącego. I posikanego. O dziwo, kontaktował, odpowiadał składnie na pytania. Nie wzięłam ze sobą telefonu, bo szłam tylko na szybkie zakupy do pobliskiego sklepu, więc nie mogłam zadzwonić po pogotowie. Po chwili zauważyłam kobietę idącą kawałek dalej. W jej ręce widziałam komórkę, ale nim zdążyłam poprosić o zadzwonienie pod numer alarmowy, dostałam informację, iż na miejsce zdarzenia została wezwana Policja, a owa kobieta, to córka leżącego na chodniku. Skoro wszystko było załatwione, stwierdziłam, że nie powinnam pytać o więcej i interesować się sprawą. Co mogłam, to zrobiłam.

Druga rzecz, która mnie zasmuciła bardziej niż zszokowała, miała zdarzenie również na naszym „wesołym” osiedlu. Idąc na działkę, przechodzę w okolicy śmietnika. Zauważyłam klatkę dla gryzoni wystawioną przy altanie. Klatka była w pełni wyposażona, co widziałam już z daleka. Zaintrygowana ciemnym kształtem w środku, podeszłam bliżej. Jak się spodziewałam, wewnątrz był gryzoń w postaci dorodnej świnki morskiej. Niestety, nie była już żywa, bo bym ją przygarnęła na chwilę, by poszukać jej nowy dom. Cóż, kiedy zaczęły ją ją gęsto obsiadać muchy? Nie rozumiem, jak można zwierzę, które było przez dłuższy czas lokatorem, członkiem rodziny wyrzucić na śmietnik? Smutne to…

A na poprawę humoru, garstka ostatnich zdjęć:

Ogórasy :D

Ogórasy 😀

Winogrona. W tym roku jest gron więcej i z większą ilością owoców na każdym z nich.

Winogrona. W tym roku jest gron więcej i z większą ilością owoców na każdym z nich.

Talerz słonecznika. Ma ok. 30 cm średnicy.

Talerz słonecznika. Ma ok. 30 cm średnicy.

Największa cukinia. Za niedługo będzie można ją przerobić na jedzenie.

Największa cukinia. Za niedługo będzie można ją przerobić na jedzenie.

Jeszcze zielona papryczka.

Jeszcze zielona papryczka.

Kwitnąca ciecierzyca - eksperyment ogrodniczy.

Kwitnąca ciecierzyca – eksperyment ogrodniczy.

Pierwsze pomidorki dojrzały.

Pierwsze pomidorki dojrzały.

Malutkie, koktailowe pomidorki.

Malutkie, koktailowe pomidorki.

I duże, jeszcze zielone... mają czas na rośnięcie i czerwienienie.

I duże, jeszcze zielone… mają czas na rośnięcie i czerwienienie.

Pierwszy zbiór śliwek węgierek.

Pierwszy zbiór śliwek węgierek.

Dwa gary konfitur mirabelkowych w pierwszej fazie gotowania.

Dwa gary konfitur mirabelkowych w pierwszej fazie gotowania.

Dodaj komentarz

Filed under króliki, kuchennie, papużki, rolniczo