Tag Archives: kwiaty

Póki słońce, puty robota

Dziś znów Was zaspamuję zdjęciami, bo mimo wczesnej pory, zasypiam na siedząco. Czemu? Nie dość, że dziś deszcz padał niemal dzień cały, to dodatkowo, przełamując niechęć do pracy jakiejkolwiek, która zawsze mnie opanowuje w ciemne, dżdżyste i zimne dni, utkałam dwie krajki. Możecie je zobaczyć na moim rzemieślniczym blogu.

Po sobocie z sierpem w ręku, stwierdzam, że nie nadaję się na żeńca. Przez cały wieczór ledwo nogami ruszałam, tak mnie poskładało, po pracy w ciągłym nachyleniu. Ale za to Motek i papużki mają duży zapas zielonego. No i stwierdziłam, że nauczę się robić siano. Część zżętej trawy rozłożyłam pod dachem „werandy”, żeby deszcz za mocno jej nie zmoczył i zobaczymy, czy coś z tego wyjdzie.

Warzywa rosną, ciesząc nasze oko. Tylko cebula znów ma wąty i nie chce w ogóle wykiełkować. Nie wiem już, co mam jej zrobić, żeby wzeszła. Bo jej potrzebuję, a nie chcę kupować chińszczyzny pędzonej na wypłuczynach z reaktora jądrowego.

Owoców też dużo widać na drzewach. Nawet na starej śliwie nie trzeba jakoś specjalnie ich wypatrywać, jak rok temu. Cóż, chyba się wystraszyła wycinki, jak zobaczyła nowe śliwki, które posadziliśmy na jesieni.

Oto obiecane zdjęcia, a ja idę odpocząć przy pleceniu sznurków 😉

Siano testowe.

Siano testowe.

Malutka sałatka. Oparła się zakusom kocich łap i krecich ryjków i rośnie.

Malutka sałatka. Oparła się zakusom kocich łap i krecich ryjków i rośnie.

Taki czerwony kwiatuszek się pojawił na kwietniku.

Taki czerwony kwiatuszek się pojawił na kwietniku.

Moje ulubione kwiaty - orliki.

Moje ulubione kwiaty – orliki.

Same się sieją, same rosną - idealne dla takiej ogrodniczki z bożej łaski, jak ja :P

Same się sieją, same rosną – idealne dla takiej ogrodniczki z bożej łaski, jak ja 😛

Zwykłam te kwiatki nazywać "gwiazdki".

Zwykłam te kwiatki nazywać „gwiazdki”.

Zieloniutkie wisienki na młodszej wiśni. Ciężko było zrobić zdjęcie, bo wiatr mocno targał gałązkami.

Zieloniutkie wisienki na młodszej wiśni. Ciężko było zrobić zdjęcie, bo wiatr mocno targał gałązkami.

Fiołek trójbarwny się przyjął. Mam nadzieję, że się ładnie wysieje i z każdym rokiem będzie go coraz więcej.

Fiołek trójbarwny się przyjął. Mam nadzieję, że się ładnie wysieje i z każdym rokiem będzie go coraz więcej.

Mięta na Zielniku.

Mięta na Zielniku.

Malutkie brzoskwinki :)

Malutkie brzoskwinki 🙂

Oto dowód na to, że śliwek nie trzeba mocno wypatrywać wśród liści.

Oto dowód na to, że śliwek nie trzeba mocno wypatrywać wśród liści.

A tu zieloniutkie wisienki na starszej, większej wiśni.

A tu zieloniutkie wisienki na starszej, większej wiśni.

I na zakończenie ... orliki! ;)

I na zakończenie … orliki! 😉

Reklamy

8 Komentarzy

Filed under rolniczo

Prace w polu

Nogi wychodzą mi już uszami. Naprawdę. Od chodzenia. Mam trochę kilometrów do pokonania, by dotrzeć na działkę, to i nogi odpadają. Mają prawo. Zwłaszcza, ze całą zimę tyłek płaszczył się przy krośnie, kołowrotku, wrzecionie, czy innym kompie.

Początek sezonu zaczął się źle. Ksawery rozszarpał nam tunel, a jakiś brzydal zakosił nam wszystkie kable, przedłużacze, gwoździe i śruby oraz nowiutki sierp. Najgorzej ucierpiała nasza nowa, zakupiona w tamtym roku pompa do wody, która straciła cały, wielometrowy kabelek wraz z wtyczką. I lodówka. A dokładnie to, co w niej zostawiłam na zimę, bo w domu nie miałam miejsca na wszystkie warzywa. Przetrwała większość marchewek i czarnych rzodkwi, ale kapusta się rozpłynęła… oj, będzie dużo sprzątania.

Zaliczyłam też „opieprz” od władz RODu, że się opieprzam. Tylko po kij się ścigać w zawodach pt. „komu szybciej wyjdzie”… kiełek z ziemi? I tak w zimnej ziemi nasiono nie skiełkuje, więc po co się spieszyć? Jakieś zawody organizują na tych działkach? Jeśli tak, to poproszę o spis nagród, wtedy się zastanowię, czy warto w nich brać udział. Kupowałam ten skrawek ziemi, żeby móc zaoszczędzić na jedzeniu, a nie po to, żeby się ścigać z kimkolwiek o cokolwiek. I tak w trzy dni zrobiliśmy to, co innym zajęło trzy tygodnie, więc niech się odciptają. O!

Warzywnik już się szczyci równymi grządkami, z których część już jest „zamieszkana”. A rzodkiewki już pokazały pierwsze listki. Reszta czeka na swoją kolej, podzielona równymi (w miarę, ale bez przesady) ścieżkami. Pod tunelem już też połowa ziemi została zagospodarowana. Tak, tak, mamy nową folię na tunelu. Świeżutką, zieloniutką – cudo. Przez najbliższe cztery lata co najmniej będziemy się musieli nie martwić o uprawy pod osłoną. Pomidory już rosną i za jakiś czas przeniosą się na drugą połówkę „szklarenki”. Tym razem siałam z rozwagą, żeby nie narobić sobie takiego kłopotu, jak przy poprzednich przygotowaniach.

Na Zielniczku odżyły mięta, melisa i estragon. Czosnek niedźwiedzi już szykuje się do kwitnięcia, chrzan rozwija listki, len ozdobny się zazielenił, a rabarbar pokazał piękne liście i czerwone łodygi grubsze, niż moje palce. Na razie wyczyściłam ścieżki, które pójdą do poprawki, bo zarastają zielskiem, a miały być piękne, żwirowe i czyste. Niestety, w trakcie realizacji projektu nie wzięliśmy pod uwagę, że zwłaszcza trawa przeciśnie się z łatwością przez kamyczki. Cóż, uczymy się na własnych błędach.

Malinowy chróśniak został oczyszczony z perzu, który jest prawdziwą plagą na naszym skrawku ziemi, ale z wolna eliminuję kolejne kłącza przy każdym kolejnym plewieniu. Wszystkie zasadzone krzewinki malinowe wypuściły listki, więc chyba wszystkie wyrosną na śliczne, dorodne malinowe krzewy i dadzą choć garść owoców na spróbowanie. Wszystkie śliwki, które dostaliśmy, a zostały posadzone na jesieni również się zazieleniły, aczkolwiek pojawiły się im na liściach czerwone kropki. Będę musiała poszukać, co to takiego, czy trzeba się tym przejmować i jak sobie z tym poradzić. Gruszka nas zaskoczyła w tym roku obsypując się gęsto białym kwieciem. Spodziewałam się czegoś takiego najwcześniej na przyszłą wiosnę, bo w końcu ledwo co została posadzona. Oczywiście starsze drzewka zakwitły wszystkie, nie było gradobicia ani ulewnego deszczu, więc chyba będzie więcej owoców niż w zeszłym roku.

Jeszcze mnóstwo pracy zostało, ale póki słońce, póty czas na prace w polu. I już zaczynam się opalać. Czas najwyższy pomyśleć o kremie z filtrem, żeby się nie poparzyć. Normalnie lato się robi!

A oto garść najnowszych zdjęć, żeby nie było, że to, co napisałam powyżej, to wyssane z palca bzdury:

Mój ulubiony krzew wiosenny :)

Mój ulubiony krzew wiosenny 🙂

Pajączek poszedł na pyłek? ;)

Pajączek poszedł na pyłek? 😉

Kępka gruszkowych kwiatków.

Kępka gruszkowych kwiatków.

Malutkie kwiatuszki brzoskwini. Może i kwiatki malutkie, ale za to owoce - niczego sobie :)

Malutkie kwiatuszki brzoskwini. Może i kwiatki malutkie, ale za to owoce – niczego sobie 🙂

Wściekle czerwone (a raczej czerwono-pomarańczowe) kwiaty pigwy/pigwowca...? Nie umiem tego odróżnić :P

Wściekle czerwone (a raczej czerwono-pomarańczowe) kwiaty pigwy/pigwowca…? Nie umiem tego odróżnić 😛

Obsypana kwieciem wiśnia.

Obsypana kwieciem wiśnia.

Kwiecie wiśni :)

Kwiecie wiśni 🙂

Białe tulipanki.

Białe tulipanki.

To moje ulubione kwiatki wiosenne. Zaraz po fiołkach ;) Czy można nimi farbować tkaniny lub przędzę?

To moje ulubione kwiatki wiosenne. Zaraz po fiołkach 😉
Czy można nimi farbować tkaniny lub przędzę?

Jeden jedyny żonkilek. Aż się zdziwiłam, bo w tamtym roku żadnego nie było.

Jeden jedyny żonkilek. Aż się zdziwiłam, bo w tamtym roku żadnego nie było.

Jeszcze czerwony tulipan się uchował. Tutaj w towarzystwie szafirka.

Jeszcze czerwony tulipan się uchował. Tutaj w towarzystwie szafirka.

Czyżby to były fioletowe pierwiosnki?

Czyżby to były fioletowe pierwiosnki?

Nowa, świeżutka folia na odświeżonym stelażu. Prawda, że prezentuje się całkiem, całkiem?

Nowa, świeżutka folia na odświeżonym stelażu. Prawda, że prezentuje się całkiem, całkiem?

Większy warzywnik w całej krasie :)

Większy warzywnik w całej krasie 🙂

Zaraz po deszczu, a raczej jeszcze podczas deszczu.

Zaraz po deszczu, a raczej jeszcze podczas deszczu.

I żółciutki tulipanek. Świeżo wykąpany w deszczu.

I żółciutki tulipanek. Świeżo wykąpany w deszczu.

Kwiatuszek truskawkowy.

Kwiatuszek truskawkowy.

Kolejne kwiaty truskawek. Miejmy nadzieję, że z każdego będzie jeden, dorodny owoc.

Kolejne kwiaty truskawek. Miejmy nadzieję, że z każdego będzie jeden, dorodny owoc.

Maluśka rzodkieweczka. Ledwo ją posiałam, a już pokazała listki.

Maluśka rzodkieweczka. Ledwo ją posiałam, a już pokazała listki.

Warzywnik i wyczyszczone z chwastów krzewy porzeczek i agrestu.

Warzywnik i wyczyszczone z chwastów krzewy porzeczek i agrestu.

Nasz trawnik z mnóstwem jedzenia dla naszych trawożernych zwierzaków.

Nasz trawnik z mnóstwem jedzenia dla naszych trawożernych zwierzaków.

Zagon truskawek.

Zagon truskawek.

Trawnik, wiśnia, kawałek zarośniętego jeszcze Zielnika i nieprzycięty żywopłot. Dzikość :P

Trawnik, wiśnia, kawałek zarośniętego jeszcze Zielnika i nieprzycięty żywopłot. Dzikość 😛

8 Komentarzy

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, rolniczo, zaokienne życie

Nic nie robi człowiekowi tak dobrze jak…

… jak długa chwila spędzona na kontakcie z naturą.

Przez weekend dużo się zrobiło, oj dużo: a to pomidory wreszcie wyekspediowało pod folię (część wylądowała na Zielniku, tyle się tego naprodukowało), a to kalarepę, kalafior i brokuł wsadziło się w ziemię na grządkach. Obowiązkowo też wyskubałam wszystkie chwasty z warzywnika. Bez pośpiechu, bez niepotrzebnych nerwów – dwa dni i gotowe. Siedząc dwa pełne dni na działce trzeba było też i jakimś obiadem się nasycić, by sił do roboty starczyło. Zakupiłam mrożonek i na „kozie” wszystko się ładnie zagotowało, zasmażyło i zostało spałaszowane w trybie szybszym niż natychmiastowy. Oj, robota na świeżym powietrzu potęguje głód.

Rzodkiewki za niedługo będziemy mogli zbierać i jeść. Już wiążą się czerwone korzonki. Wiecie? Nie mogę się już doczekać. Taką mam ochotę na rzodkiewki z twarogiem, że aż mnie skręca!

Pisałam, że z buraczków nici? No to nie tak do końca. Jak wyskubałam chwasty, to się tego troszkę pojawiło. Co prawda nadal nie jest to wiele, ale zdecydowanie więcej niż trzy. Szału w tym roku z burakami nie będzie… Cóż, tak to jest, jak się bierze nasiona z marketu i na datę przydatności do wysiewu nie spojrzy ani nie zdziwi odmienny stan paczki. Trudno, mam nauczkę na przyszłość. Tak samo, jak z pomidorami i innymi rozsadami, których jest zatrzęsienie, a miejsca wiele nie ma. Cóż, miałam nadzieję na rekultywację ugoru, a tu – sru! – i ugór zabrali.

Bób rośnie w oczach: co przychodzę na działkę (a jesteśmy codziennie, jak tylko pogoda jest bez deszczu), to one są większe. Groch podżerają nam niedobre pomrowy. Listki wyglądają, jak znaczki pocztowe. Będzie trzeba jakiś sposób na nie wymyślić, bo nic nam z grochu nie wyrośnie, jak w takim tempie będą podjadane. W ruch pójdzie albo pułapka, albo sól, albo trutka… zobaczymy. Nie będzie ślimak wpylał nam grochu, o!

Sałata, rukola, pietruszka i por oraz cebula siedmiolatka już wyrastają zauważalnie i widocznie ponad ziemię. Jeszcze chwila i trzeba będzie przehakać ziemię między rzędami, bo ziemia u nas ma tendencję do tworzenia grubej i twardej skorupy. Rośliny przejdą przez nią bez większych problemów, w końcu nie raz widziałam, jak wyrastają wprost z asfaltu, ale dla ich prawidłowego życia i rozwoju potrzeba też napowietrzonej i przepuszczalnej w głąb gleby. A tak, jak się taka skorupa utworzy, to woda zostaje na górze tworząc tylko rozległe kałuże. A to nie sprzyja rozwojowi.

Nasze nowe krzaczki złapały mszycozę i trzeba będzie się tego tałatajstwa pozbyć jak najszybciej, zanim nie rozniesie się gdzieś dalej. Na razie stosuję terapię biedronkową, ale tym kropkowanym stworzeniom coś marnie idzie zjadanie szkodników. Chyba że tak szybko się bestie mnożą, że biedronki nie nadążają z konsumpcją? Jak biedronki nie dadzą sobie z tym rady, trzeba będzie je zebrać i zastosować wywar z tytoniu, który nie raz się sprawdził podczas uprawy parapetowej. Trzeba będzie wydać dyszkę na paczkę papierosów albo na mały zapas tytoniu.

Wiśnie pokazują coraz więcej owoców. Część z wolna się już zaczyna czerwienić. Nie, za mocno powiedziane: raczej zaczynają się zarumieniać delikatnie. Mam nadzieję, że ani się nie zepsują nim dojrzeją, ani szpaki na nie się nie połakomią, mając do dyspozycji wiele niepilnowanych drzew wokół. Brzoskwinia też zaczyna pokazywać na co ją stać. Zawczasu podparliśmy jedną z gałęzi, na której aż się roi od puszystych owoców. Też żywię nadzieję, że niewiele z nich spadnie nim dojrzeje. Ze śliwką sprawa ma się już nieco gorzej, bo trzeba bardzo wnikliwie szukać zawiązków owoców, by dostrzec wśród liści choć jedną, malutką i zieloniutką śliwkę. Za to orzech już wiąże owoce. Znów pewnie obdarzy nas hojnie 30 kilogramami orzechów włoskich. Ja tam nie mam nic przeciwko.

Winogron obsypuje się nie tylko liśćmi, ale i kwiatostanami. Jeśli każdy z nich zostanie zapylony i wyrosną z nich grona, to… trzeba będzie zamrażalkę kupić… jednak nie wierzę, że tak będzie. Nie wszystkie kwiaty wydadzą owoce – to pewne. Za dobrze by nam było. Porzeczki rosną sobie spokojnie. Trochę z nich owoców będzie. Będę musiała chyba troszkę prześwietlić krzaki i je zasilić nawozem, żeby były bardziej plenne. Truskawki zawiązują owoce. Jeszcze są zieloniutkie, ale już widać, że do ułomków należeć nie będą. Co prawda szału z ilością nie będzie, ale do przekąszenia się trochę znajdzie. Tak, na złapanie smaku.

G. zabrał się za naprawę naszej Ruderki, by trochę jeszcze nam posłużyła, jako schowek na narzędzia i schronienie przed deszczem. Poprawiliśmy mocowania papy i linoleum, które zalega na dachu, uszczelniając dziury. Poszedł w ruch młotek i gwoździe z podkładkami, deski, kamienie i teraz już żaden wiatr nie poderwie tych prowizorycznych łat. Dodatkowo poprawiona została rynna, by woda deszczowa spływała do beczki, a nie na trawę, niszcząc ją. Nawet podstawianie wiadra nic nie pomagało i w tamtym miejscu jest łysy placek bez trawy. Półrury z PCV, które udają rynnę, zostały ułożone na nowo, a ich łączenia zasklepione silikonem. Teraz już nic nie powinno przeciekać pomiędzy, ja to się działo do tej pory. Jeden koniec rynny zaślepiliśmy, żeby jeszcze bardziej zmusić wodę do spływania w stronę beczki. Pozostaje jeszcze obić Ruderkę z zewnątrz, naprawić kawał spalonej, połatanej byle jak ściany i zamontować „kozę” na stałe wewnątrz, wyczyścić i odnowić meble, poukładać wszystko na nowo i już można się cieszyć w pełni działką. Na nowy domek trzeba będzie trochę poczekać, bo na raz nie wyłożymy tyle pieniędzy, by zapłacić za materiały i ewentualną pomoc fachowców. A pomysłów kilka już mamy…

Słońca też trochę złapałam, a ono złapało mnie. Nawet mimo kremu z filtrem +50.  Już nie pamiętam, kiedy moja skóra miała okazję do zmiany koloru. Dotąd każde lato było spędzane na turniejach lub w pracy, czy w mieszkaniu, więc z dala od słońca. Jedyne, co dawało radę się opalić na turniejach, to dłonie. Nic więcej. W tym roku będzie ciut inaczej, bo i turniejów wiele mnie nie czeka (finanse w tragicznym stanie), a i działka domaga się codziennej uwagi, więc będę za jakiś czas „skwarką” prosto z naturalnego solarium „Pod Chmurką”.

A na koniec zbiorcze zdjęcia z weekendu. Miłego oglądania.

Sobotni obiad: pierogi z cebulką i działkową zieleniną (pietruszką i czosnkiem niedźwiedzim). Pycha :)

Sobotni obiad: pierogi z cebulką i działkową zieleniną (pietruszką i czosnkiem niedźwiedzim). Pycha 🙂

Konwalie

Konwalie

Skalniaczek, który nie wie, że będzie skalniakiem

Skalniaczek, który nie wie, że będzie skalniakiem

Widok na Zielnik

Widok na Zielnik

Na rabatach robi się coraz bardziej kolorowo

Na rabatach robi się coraz bardziej kolorowo

Białe gwiazdeczki

Białe gwiazdeczki

Puchate brzoskwinki

Puchate brzoskwinki

Jaskry na trawniku

Jaskry na trawniku

Wisienki zieloniutkie jeszcze

Wisienki zieloniutkie jeszcze

Rachityczne pomidory. Ale z dnia na dzień wyglądają coraz lepiej.

Rachityczne pomidory. Ale z dnia na dzień wyglądają coraz lepiej.

Zielone truskawki

Zielone truskawki

I kolejna porcja koloru rabatowego

I kolejna porcja koloru rabatowego

Orliki

Orliki

Orliki... strasznie lubię te kwiaty.

Orliki… strasznie lubię te kwiaty.

Nie, to nie róża. To tulipan podszywający się pod różę.

Nie, to nie róża. To tulipan podszywający się pod różę.

Orlikowa rabata

Orlikowa rabata

Rzut oka na Mniejszy Warzywnik podczas przerwy w skubaniu chwastów.

Rzut oka na Mniejszy Warzywnik podczas przerwy w skubaniu chwastów.

Winobluszcz nie dość, że się zieleni, to jeszcze rozrasta się na potęgę.

Winobluszcz nie dość, że się zieleni, to jeszcze rozrasta się na potęgę.

Rzut oka na Mniejszy Warzywnik zza winogrona.

Rzut oka na Mniejszy Warzywnik zza winogrona.

A oto i pędy winogronowe.

A oto i pędy winogronowe.

A tak prezentuje się rabata przyruderkowa.

A tak prezentuje się rabata przyruderkowa.

I konwalie raz jeszcze.

I konwalie raz jeszcze.

A oto obiad niedzielny: porcja dla G. Koniecznie z kawałkiem mięsa.

A oto obiad niedzielny: porcja dla G. Koniecznie z kawałkiem mięsa.

Niedzielny obiad dla jarosza: kluski śląskie bez mięsa, za to z podsmażaną cebulką i obowiązkowo działkową zieleniną (czosnkiem niedźwiedzim i nacią pietruszki).

Niedzielny obiad dla jarosza: kluski śląskie bez mięsa, za to z podsmażaną cebulką i obowiązkowo działkową zieleniną (czosnkiem niedźwiedzim i nacią pietruszki).

Ręczne skubanie grządek. Czysto ekologicznie ;)

Ręczne skubanie grządek. Czysto ekologicznie 😉

4 Komentarze

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, zaokienne życie

Majówka… taaa, majówka

Miała być Irlandia, mamy angielska pogodę. Przez całą tzw. „majówkę” prawie nie wyściubiłam nosa z domu. No bo i po co? Pada, leje, zimno, ciemno. Nic tylko siedzieć przed kompem i pocinać w Skyrim. G. w tym czasie przeszedł BioShocka 3, Crysis 3 i napoczął Crysis 1. A ja nawet nie skończyłam początku Skyrim. No cóż… każdy ma inne gry i inny sposób grania. Lubię się rozsmakować w grze, w jej obrazach (czyli grafice), wykonać każdą, nawet najmniej znaczącą misję. Po prostu tworzyć własną historię… a G. miał po prostu krótsze fabularnie gry, z mniejszymi świtami, bo tez nie oszczędzał sobie odkrywania sekretnych skrytek i zwiedzania każdego dostępnego miejsca na poszczególnych planszach.

A co na działce? Wiśnia straciła kwiaty, niestety. Wszystkie płatki leżą na ziemi i brązowieją z wolna. Mam nadzieję, że mimo okrutnie słabej aktywności owadów, coś jednak wyrośnie i będziemy mogli się choć trochę nacieszyć paroma owocami. To samo tyczy brzoskwini i śliwy, bo naprawdę, kwiaty na nich nie wyglądają zbyt imponująco.

Na warzywniku już widać ruch. Głównie mrówek, których całe stada przechadzają się po grządkach, zakładając na nich i gniazda. a co sobie będą żałować? No cóż… my im też nie żałujemy… trującego cukru. Wiem, że to okrutne i złe, i w ogóle pfe ble niedobre, ale nie mam innego sposobu na to, by mi te owady nie łaziły w tę i nazad rozkopując wszystko wokół. I jeszcze gryząc dotkliwie. Tak, tak… czerwone mrówki też są. Co prawda w mniejszości, ale dają się we znaki mocniej, niż jakiekolwiek inne. Widziałam, jak na skwerze w mieście mrówcze gniazdo ukryte między korzeniami dorodnego klonu doprowadziło do śmierci tego drzewa. Nie chcę, by stało się to samo z roślinami na działce, bo w końcu liczymy na to, że nasza praca pomoże nam zaoszczędzić w przyszłości pieniądze wydawane aktualnie na jedzenie.

A rzodkiewki już widać na grządkach. Rosną, jak na drożdżach. Tak samo widziałam już, że groch wyłazi spod ziemi i len na zielniku. Grządki nowe obsiane kolejnymi warzywami, ziemia w tunelu się przygotowuje na przyjęcie pomidorów, które wyrosły pięknie na oknie w rozsadach. Winorośl pokazuje już listki, więc – mimo moich obaw – spokojnie przetrwała zimę i będzie rosła już pod naszą opieką.

Ruderka nam się powoli rozpada… dach się zwiesza coraz niżej na przegniłych i przeżartych przez korniki belkach. Nie trzeba nawet wytężać słuchu, by usłyszeć działalność tych zwierzaków wewnątrz belek. Nie wiem, ile jeszcze czasu Ruderka da radę stać w zwartej i prostej konstrukcji, ale czas na budowę nowej nam się bardzo skraca. Tylko skąd wziąć fundusze, by zakupić materiały na zbudowanie nowej? Cóż, trzeba będzie łatać to, co mamy, póki nie będzie można zrobić czegoś całkowicie nowego. A tak nie chciałam inwestować w Ruderkę… bo i po co ożywiać trupa? Potem tylko będzie łaził i żebrał o mózg 😉

Kilka fotek wczoraj zrobiłam, ale jakość ich marną jest, bo kiedy skończyłam obsiewanie i podlewanie, zaczęło się już robić ciemno. Może dziś będę w stanie zrobić więcej fotografii za dnia, a dzień – jak na razie – jest bardzo słoneczny. Choć coś tam pogodynka przebąkuje, że zanosi się na deszcz wieczorny. Póki co, za oknem, w pełnym słońcu mamy 34,5 stopnia Celsjusza. Lato, moi drodzy, lato!

Obrobione grządki. Truskawek trochę za mało nam wyszło, co widać po dziurach. No, przeliczyłam się, bo tyle ich się wydawało...

Obrobione grządki. Truskawek trochę za mało nam wyszło, co widać po dziurach. No, przeliczyłam się, bo tyle ich się wydawało…

Paprocie już się rozwijają i zielenią soczyście.

Paprocie już się rozwijają i zielenią soczyście.

Znalazłam kwiat paproci! :P

Znalazłam kwiat paproci! 😛

Rzodkiewki już się pokazują. Siane gęsto, może i za gęsto, ale na jesieni siałam tak samo i wyrosły naprawdę olbrzymie.

Rzodkiewki już się pokazują. Siane gęsto, może i za gęsto, ale na jesieni siałam tak samo i wyrosły naprawdę olbrzymie.

Jedyny narcyz, jaki raczył zakwitnąć.

Jedyny narcyz, jaki raczył zakwitnąć.

Liście na winorośli. Miejmy nadzieję, że kiście będą co najmniej takie, jak na jesień w zeszłym roku

Liście na winorośli. Miejmy nadzieję, że kiście będą co najmniej takie, jak na jesień w zeszłym roku

Dodaj komentarz

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, zaokienne życie

Wykorzystujemy słoneczne dni…

Wykorzystujemy każdy ze słonecznych dni, jakie zdarzają się dość często na naszym słonecznym południowym zachodzie.

Trawnik został podziabany już do końca. O dziwo nie zrobiły mi się odciski na dłoniach od wideł, ale to za pewne dzięki O., który przejął ode mnie narzędzie pracy i dokończył dziabanie. Dziękuję mu bardzo za tą pomoc, bo dzięki temu mogłam przygotować pod siew pięć grządek. Przygotowanie łączyło się z rozbiciem brył ziemi pozostałych po przekopaniu poplonu, a potem jeszcze zagrabić trzeba było do równa no i solidnie podlać. Rozbijanie grud było najcięższe. Musiałam się bardzo namachać, żeby doprowadzić tylko tych pięć grządek do porządku. Ale stara dziabka dała radę. Moje ramiona też. Na szczęście.

Kaczki, a dokładnie kaczory wróciły na żerowiska po pożarze. Nie widzę tylko kaczki z szóstką pasiastych maluchów. obawiam się, czy nic im się nie stało w tych trawach, ale G. mówił, że widział je po drugiej stronie zakola. To dobrze.

Następne tulipany z wolna pokazują swoje kolory, a wiśnia już obsypała się kwieciem. Niestety, nie widzę i nie słyszę zbyt wielu owadów, które chciałyby się żywić nektarem i roznosić pyłek. No i zapylać… A dziś dodatkowo jest zimno i deszczowo, a w taka pogodę pszczoły raczej nie wybierają się na długie wędrówki. Chyba trzeba będzie zakupić domek dla owadów, żeby zachęcić trzmiela i dzikie pszczoły do zagnieżdżenia się u nas i przyszłej współpracy w celu uzyskania jak największych plonów.

Miałam nadzieję, że dziś tez uda nam się wybrać na działkę, ale… deszcz i chłód skutecznie zatrzymuje nas w domu. I tak wiele byśmy w takich warunkach nie zrobili. Kopać w deszczu? Siać coś? Brrr… Chyba cały czas nie odklejalibyśmy się od „kozy”. Nawet pisanie sprawia mi dziś trudność… zostawiam Wam zatem kilka wczorajszych zdjęć na pocieszenie.

Trzy kaczory przy żerowisku

Trzy kaczory przy żerowisku

Następne tulipany pokazują kolorki

Następne tulipany pokazują kolorki

I tulipany niedaleko furtki tez się już budzą.

I tulipany niedaleko furtki tez się już budzą.

Kwiaty wiśni

Kwiaty wiśni

Obsypana białym kwieciem wiśnia

Obsypana białym kwieciem wiśnia

Mlecy... pierwsy w tym sezonie ;)

Mlecy… pierwsy w tym sezonie 😉

4 Komentarze

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, zaokienne życie

Praca wre…

Codziennie odwiedzamy nasz skrawek wsi w mieście. Codziennie widzimy, ile jeszcze pracy zostało, by ten skrawek wyglądał tak, jak w naszych myślach i wyobrażeniach. Codziennie walczymy o to, by choć te malutkie marzenia o własnych warzywach i owocach się spełniły. I codziennie widzimy, że warto się zmuszać do kolejnych prac, choć naprawdę się nie chce niekiedy wyłazić z domu, choć mięśnie bolą, bo nie są nawykłe do tego typu aktywności.

Jako że zielniczek jest już skończony, zajęłam się wysianiem ziół. I tak na pierwszy ogień poszły: cząber, kolendra, len i szałwia. Zapomniany, ugorowy rabarbar też się przeniósł. Będzie miał teraz towarzystwo swoich pobratymców i mam nadzieję, że przenosiny mu posłużą. Zacznę za niedługo też przenosiny zielnych „chwastów” na pozostałe „kubiki”, bo szkoda, by się zmarnowały rośliny, które mogą mi się przysłużyć swoimi właściwościami.

Na warzywniku zrobiliśmy wcześniejsze żniwa. Wiosna się spóźniła? To my przyspieszymy lato, a co! W sumie, to pomysł działkowego sąsiada, który podpowiedział nam, że lepiej będzie się kopać poplon (który nam solidnie wybujał), kiedy się go przystrzyże. I faktycznie – miał rację, jest łatwiej. Ale i tak do przekopania zostało sporo ziemi. I to na wczoraj, bo ziarna już się rwą do wysiania, a czas sobie płynie i nie chce się zatrzymać nawet na chwilę.

Zaskoczyła mnie brzoskwinia, która właśnie zaczyna się obsypywać kwieciem. Jeszcze przecież kilka dni temu miała zamknięte pąki i nawet ciężko było zawyrokować, które są kwiatowe, a które chowają w sobie liście. A tu – piękne, różowe kwiatuszki zdobią bezlistne jeszcze gałązki. Niestety, widać, że wiele gałęzi się nie obudziło po zimie i trzeba będzie je uciąć. Cóż, nie ma pod orzechem najłatwiejszego życia.

Wiśnia już dziś chyba będzie miała kwiaty rozwinięte, bo wczoraj już były tak nabrzmiałe, że tylko patrzeć, jak rozchylą się białe płatki. W ogóle wszystko się budzi, wszystko rozkwita, a owadów, jak na lekarstwo. Trzmieli kilka do nas zagląda, pszczół niemal w ogóle nie widać… jak tak dalej pójdzie, to oprócz warzyw, które zapylania nie potrzebują, nic więcej nie wyda plonu. Mam nadzieję, że się mylę.

Wczoraj po raz pierwszy wyciągnęliśmy pompę i podlaliśmy wszytko, co podlania potrzebowało. Głównie miejsca, w które wysiałam zioła oraz kwiaty, by trochę zagęścić rabaty, a przy okazji mieć takie rośliny, które mi się podobają. Mam nadzieję, że wyrosną szybko i będą ślicznie kwitły.

Moje dłonie, choć zdarza się skórze pęknąć na kłykciach, są w o wiele lepszym stanie, dzięki pomocy A. i jej podarunkowi kremowemu. Och, znaczna ulga po takim przesuszeniu rąk. Dziękuję bardzo za ten nieoceniony prezent. G. też się przydaje.

Ach, nie napisałam o dość ważnej i pozytywnej rzeczy: mianowicie wreszcie skończono remont naszego parkingu. Miejsc jest teraz od zakichania, każdy się zmieści bez trudu. No i wreszcie nie będzie takich jezior, jakie towarzyszyły każdemu deszczowi przed remontem. Kij z tym, że skończyli prace dwa miesiące później, że zrobili to trochę na odwal, bo się spieszyli. Ważne, że wreszcie parking wygląda, jak parking, a nie powierzchnia Księżyca.

Nic to, znikam do prac porządkowych, a Wam zostawiam garstkę wczorajszych zdjęć na pożegnanie.

Żniwa. Żyto wybujało, trzeba mu przyciąć końcówki.

Żniwa. Żyto wybujało, trzeba mu przyciąć końcówki.

Brzoskwiniowe kwiatki

Brzoskwiniowe kwiatki

Wiśniowe pąki, które lada chwila pękną, ukazując białe płatki.

Wiśniowe pąki, które lada chwila pękną, ukazując białe płatki.

Coraz więcej przekopanej ziemi na mniejszym warzywniku. Chwila-moment i będziemy siać.

Coraz więcej przekopanej ziemi na mniejszym warzywniku. Chwila-moment i będziemy siać.

Tulipany tuż po podlaniu. Oplecione brylantami kropel wody.

Tulipany tuż po podlaniu. Oplecione brylantami kropel wody.

Znów szafirki. Wybaczcie, ale kocham te kwiatki.

Znów szafirki. Wybaczcie, ale kocham te kwiatki.

Porzeczka też zaczyna kwitnąć. Ta akurat jest pierwsza w pokazywaniu kwiatów.

Porzeczka też zaczyna kwitnąć. Ta akurat jest pierwsza w pokazywaniu kwiatów.

Dodaj komentarz

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, zaokienne życie

Hola! Hola! Rolnicza dola!

Jak zauważyliśmy, jesteśmy nieco spóźnieni w pracach w stosunku do ogółu. O jakiś tydzień. Cóż, start nam się nie udał, bo chyba zima na wiosnę trochę nas wystraszyła. Ale cóż, teraz będziemy to nadrabiać.

Jeden z warzywników już z wolna zaczyna się przekopywać rękami G. i za niedługo już będzie można obsiewać grządki warzywami. Będzie z tym nieco zabawy, ale na pewno skórka jest warta wyprawki. Już na jesieni własne rzodkiewki, koper i sałata trafiły na nasz stół i zawładnęły naszymi kubkami smakowymi, jak jeszcze żadne warzywo kupowane w sklepie. I dlatego, po tej udanej próbie będziemy rzecz ze zdwojonym wysiłkiem kontynuować. Choćby tylko dla samego smaku.

Wszystkie kwietniki zostały pozbawione suszu i chwastów. Pozostawiłam tylko siewki, o których nic nie umiem powiedzieć i mniszka lekarskiego, który docelowo trafi na zielnik. Teraz kwiaty mogą się rozrastać bez przeszkód i kwitnąć bez walki o wodę i słońce.

A słońce naprawdę ładnie świeci i… opala! Serio. Jak wróciłam do domu, to po przejrzeniu się w lustrze widziałam, jak zmienił mi się lekko kolor skóry na dekolcie. No, patrzcie państwo, niby wiosna, a już lato.

Zielnik na chwilkę przystopował. Czeka go jeszcze wysypanie trzech pozostałych ścieżek żwirem (a raczej otoczakami) i zrobienie płotka plecionego. Na ten ostatni już paliki się szykują, wysychając po kąpieli w pokoście lnianym. Skubańce wypiły pół puszki oleju. Takie spragnione były. Zioła z wolna rosną w „siewnikach”, za chwilę zostaną przesadzone do rozsady, by nabrać sił do rośnięcia na działce, pod gołym niebem. Aż się nie mogę doczekać, jak to wszystko będzie wyglądało.

Agrest wesoło zakwitł. Ma martwą tylko jedną gałąź, a wyglądał, jakby już nigdy po jesieni miał się nie obudzić. To samo (prawie) tyczy porzeczek, na których bujny rozrost, z racji ich zaniedbania nie liczyłam. Zaskoczyły mnie krzaczki pozytywnie. Ciągle i ciągle nie mogę się nadziwić tej niesamowicie silnej woli przetrwania, jaką mają rośliny. Niby są martwe, ale wystarczy lekko o nie zadbać i już mienią się wszystkimi kolorami zieleni. Maliny na ugorze też mają się coraz lepiej. Trzeba będzie je przeciągnąć na właściwą stronę działki, żeby rosły sobie dalej, ale w lepszych warunkach. Bardzo cieszę się, że udaje nam się znaleźć rośliny użytkowe na ugorze, bo dzięki temu nie musimy wydawać pieniędzy na nowe. Mam tylko nadzieję, że owady będą nas odwiedzać licznie, by zapylić kwiaty na drzewach i krzewach, byśmy mogli się cieszyć ich owocami. Co prawda widzieliśmy już kilka porządnych, wielkich trzmieli i parę pszczół, ale to raczej ciut mało, jak na potrzeby roślin. Przynajmniej tak mi się wydaje.

Jeszcze wiele pracy przed nami: trzeba przekopać wszystkie warzywniki, ziemię pod tunelem foliowym, oczyścić trawnik i trochę go dopowietrzyć i zasilić, by rósł jeszcze lepiej niż rok temu. Śliwę opryskać, Ruderkę naprawić i doprowadzić do stanu niestraszącego przechodniów i zamontować w niej „kozę”. Zrobić kompostownik, bo poprzednikom nie był on chyba zupełnie potrzebny. Ogarnąć do końca ugór, by można tam było zaczynać prace rekultywacyjne (czy jak tam to to się zwie) i móc część upraw wielkopowierzchniowych tam przenieść: np. ziemniaki, czy len lub zboża. Tylko to na pewno nie stanie się w tym roku. Będzie trzeba poczekać co najmniej do przyszłej wiosny. Ale zrobimy. Nie ma innej opcji.

Ach, czy pamiętacie może naszego jesiennego uciekiniera i chwilowego lokatora w ptasiej klatce? Tak, tak, o szarego, długouchego Benka chodzi. Wczoraj dowiedzieliśmy się, że skubaniec znów nawiał. Tym razem zrobił to na tyle skutecznie, że już go nie odnaleziono. Mam nadzieję, że trafił do kogoś, kto się nim zajął i po prostu nie powiadomił nikogo o tym, że znalazł królika w myśl zasady „znalezione – nie kradzione”. I tej myśli będę się trzymać.

Nic, czas się zabrać za roboty porządkowo-rozsadzeniowe. Zostawiam Wam zatem garść najnowszych zdjęć. Miłego oglądania!

Część już skopanego warzywnika z wyznaczonymi przyszłymi grządkami

Część już skopanego warzywnika z wyznaczonymi przyszłymi grządkami.

Szafirki

Szafirki

Żółte tulipany. Już jutro na pewno rozchylą płatki.

Żółte tulipany. Już jutro na pewno rozchylą płatki.

Kwiaty agrestu

Kwiaty agrestu

Zawiązki kwiatów na wiśni

Zawiązki kwiatów na wiśni

Złota forsycja

Złota forsycja

Zawiązki kwiatów na krzewie porzeczki.

Zawiązki kwiatów na krzewie porzeczki.

Dodaj komentarz

Filed under hobbystycznie, prace ręczne, zaokienne życie, życie