11 dzień bazgrania

Nabazgrałam już ponad 15 tysięcy słów. Powinno być ponad 18 tysięcy, żeby zmieścić się w normie. „Oczu zieleń…” zaczyna dostawać już rumieńców. Dzieje się dużo i często, aczkolwiek przy redagowaniu pewnie wiele „fajnych” fragmentów odleci w niebyt, choć staram się tego nigdy nie robić.

Zaliczyłam w tekście dziś dwa wyzwania. Jedno jeszcze z soboty (pt. „Zagrycha u Rycha”), a drugie świeże, dzisiejsze (11 sów na 11 listopada). Oto jak się przedstawiają:

Nagle tuż obok zaskrzypiały przejmująco drzwi i z pobliskiego grobowca wychynął mocno nadpsuty trup. Kirsha aż pisnęła ze strachu i instynktownie się cofnęła.

– Och, nie ma się czego bać, to Barnaba – wyjaśnił pospiesznie Karlot. – Witaj Barnabo! – pomachał znajomemu ogarkiem. – Gdzież to się wybierasz? Czyżby do Ryszarda?

– A powitać, powitać, drogi baronie – odparł lekko sepleniąc Barnaba, gdyż w poprawnej wymowie przeszkadzał solidny płat zgniłego mięsa, zwieszający się z górnej szczęki.

Kirsha domysliła się, iż kiedyś musiała być jego górna warga. Mimo skąpego światła, dało się dostrzec resztki wąsów. Dość sumiastych wąsów. I kawałek nosa.

– I nie, nie do Ryszarda się wybieram – kontynuował Barnaba, – jeno do Rycha, jak sam siebie zwać kazał.

– Nigdy nie przyzwyczaję się do takich poufałości – westchnął baron. – Mimo wszystko możemy pójść tam razem. A przy okazji, chciałbym ci przedstawić panienkę Kirshę.

– Och! Jakaś nowa lokatorka? – zdziwił się Barnaba. – Byłem pewny, iż w Moin nie chowają już ludzi, odkąd okolicę wytłukła plaga pluskiew.

– Nie, panienka Kirsha nie jest nieumarłą, jest jak najbardziej żywą – wyjaśnił baron uprzejmie.

– Żywą? – Barnaba nie mógł ukryć zdziwienia. – Jak to żywą?

– Najzwyklej w świecie – odparł baron. – Ktoś myślał, że jest martwa i podrzucił mi ją do grobowca – wyjaśnił krótko.

– I ją zabierasz do Rycha?

– Zabieram.

– A czy wiesz, że to może się dla niej źle skończyć?

– Przy mnie nic się jej nie stanie – rzekł Karlot z nieukrywaną pewnością w głosie.

Kirsha bardzo chciała mu uwierzyć na słowo. Zwłaszcza, że wszystek jej dobytek pognał wraz z przerażonym, uciekającym w panice karoszem i nie miała nawet szpilki do włosów, by się móc w razie czego obronić.

– Ale zdajesz sobie sprawę, co kryje się pod nazwą „zagrycha u Rycha”? – drążył temat Barnaba.

– Tak wiem. Móżdżek. Świeży móżdżek.

***

Sam zajął kawałek marmuru tuż obok. Nachylił się ku dziewczynie i przedstawiał każdego nieumarłego po kolei:

– Po twojej lewej siedzi Elisa, prosta dziewoja, jednak jej placuszki z kostnych robaków i sproszkowanego próchna stawiają ją na równi z królowymi. Tam dalej, popijając napój z kubka siedzi Lireen, czarownica, która niefortunnie pomyliła składniki eliksiru odmładzającego.

– A ten tam? – wskazała na szkielet, którego obsiadły sowy.

– To Hilary Tuzinsów – wyjaśnił uprzejmie baron.

– Dlatego, że ma dwanaście sów?

– Nie, jest ich obecnie jedenaście.

– Ale tuzin, to dwanaście. To gdzie jest dwunasta?

– Nikt tego nie wie.

– To czemu nazywacie go Tuzinsowem, skoro ma ich tylko jedenaście? – drążyła temat.

– Tak się kazał nazywać – wyjaśnił cierpliwie.

– I nikt go nie pytał, dlaczego ma ich o jedną mniej?

– Pytał.

– No i…?

– Sowy były najedzone…

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under pisarstwo

Drapnij

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s